W.A. van der Steen

Alles wat mij bezig houd

Hoe beleef jij deze dag

Hoe beleef jij deze dag

Vandaag woensdag 23 Juli 2014, een dag van nationale rouw na de vliegramp boven Oekraïne met de MH17.
De beelden liggen ons nog erg vers op het netvlies, en voor vele in het geheugen gegrift, vele zijn hun dierbare verloren, in één klap uit het leven gerukt.
Donderdag 17 Juli kwam langzaam maar zeker het bericht binnen van de crash van vluchtnummer MH17, de beelden gingen de hele wereld over.

Op de ramp plek, lagen de verminkte lichamen verspreid, al snel werd duidelijk dat het vliegtuig dat vanaf Schiphol was opgestegen uit de lucht was geschoten.
Afschuwlijk om te zien als kijker, gruwelijk om te zien hoe de sepratisten bezittingen van de overledenen als een trofee in beeld hielden, in mijn beleving waren deze klootzaken nog trots ook op het neerhalen van deze vlucht.
En terwijl hier in Nederland de nabestaanden van de slachtoffers hoopte op een een snelle terugkomst van de lichamen, werden deze gebruikt voor een politiek machtsspelvan de sepratisten en rusland.

Voor de slachtoffers van de MH17

Voor de slachtoffers van de MH17

Intussen werden de lichamen die op de plek van de ramp lagen, besloten van trouwringen, camera’s, bankpassen en andere waardevolle bezittingen.
Wereldwijd werd er vol afschuw gereageerd, zowel burgers, maar ook wereldleiders.
Over bijna de gehele wereld heerste een eenheid, de wereld leefde intens mee, met de Nederlandse bevolking.
Frans Timmermans, onze minister van buitenlandsezaken gaf een mooie speech, die hard aankwam, maar wereldwijd enorm veel indruk maakte.
Premier Rutte daar in tegen, kwam wereldwijd zeer soft over, en al snel kreeg in de indruk dat hij eigenlijk niet anders kon.
Mogelijk zette hij deze softe aanpak in, om zo snel mogelijk de ontzielde lichamen terug te krijgen naar Nederland.

Het onderzoek naar de vliegramp wordt op alle mogelijke manieren gehinderd, direct na het neerstorten van het vliegtuig, werd het gebied door de sepratisten gebruikt als sabotage gebied om de wereld buiten de rampplek te houden, zodat er bewijsmateriaal verwijderd, dan wel niet te vernietigen.
Al snel doken de beelden op dat er een afweergeschut werd vervoerd in de richting van Rusland, op de beelden was te zien dat er één raket weg was.
Ondertussen werd er in het veld, tussen de lijken, delen van het vliegtuig in stukken gezaagd door mijnwerkers, en dit terwijl er nog steeds lichamen in het veld lagen, totaal respectloos.
Terwijl de onderzoeksraad voor de veiligheid probeerde toegang te krijgen tot de plek, werd het werk voor deze mensen op zoveel mogelijk manieren tegen gewerkt.

Nederland verkeert sinds de 17e Juli in rouw om de 193 Nederlandse slachtoffers die bij deze misdadige aanslag om het leven kwamen.
Niet alleen bij de getroffen nabestaanden was verdriet van het gezicht af te lezen, ook bij het koningshuis was duidelijk van de gezichten af te lezen.
Zelfs president Obama heeft het condoleance register getekend.

Vandaag komen de eerste slachtoffers naar Nederland, en ik heb dan ook best wel lang nagedacht of ik hier over wat moet schrijven, want er is al zoveel over geschreven en gezegd.
Toch, ben ik van mening dat ik dit moest doen, al is het ter nagedachtenis aan de slachtoffers, als steun aan alle nabestaanden, en vooral als respect aan hen die het leven lieten, 193 levens die in één klap werden ontnomen.
Deze mensen, die op 17 Juli vrolijk op het vliegtuig stapte, voor een wel verdiende vakantie, die ze nooit meer zullen bereiken.
Gezinnen in één klap van de wereld gevaagd, door één bulk raket.

Vandaag is Nederland in nationale rouw, vlaggen hangen halfstok, molens staan eveneens in de rouwstand, Nederland staat om 16:00 helaas maar 1 minuut stil, ik zeg helaas want het hadden er van mij ook 5 minuten mogen zijn.
Uit respect voor hen die vielen, zal Nederland vandaag aan hen denken, zij die ons werden ontnomen.