Lieve Mirande, er is alweer een jaar voorbij, zonder jou

Lieve mirande, vandaag is het 2 November, de dag dat wij afscheid van jou hebben moeten nemen, de dag dat jij ons definitief heeft verlaten.

Lieve Mirande, je wordt gemist

Mijn hemel, lieve Mirande er is alweer een jaar voorbij, wat gaat dat hard.
Het is alweer vier jaar geleden, vier lange jaren, en al die jaren wordt je gemist tot en met.
Toch, het leven hier op aarde gaat verder, en het afgelopen jaar is er veel gebeurd, heel veel.

Want wist je lieve Mirande, je oudste dochter is getrouwd, jawel met haar Kenneth.
En wat een mooie dag was dat, hoewel er regen was voorspeld, was het toch enorm zonnig, en het leek wel of jij er voor gezorgd had dat het droog bleef.
Want donkere regenwolken werden op een veilige afstand gehouden.
Echt een prachtige dag, en weet je hulde voor Miranda, want zij heeft haar taak, dus de belofte aan jou meer dan waar gemaakt, de schat, ja, stiekem was ik wel trots op haar.
Helaas, Samantha en Jelay waren die dag jammer genoeg niet aanwezig, anders was die dag voor mij pas echt perfect geweest.
Pascal was er gelukkig wel bij, en wat was die jongen trots op zijn grote zus, en ja de grootste afwezige was jij aan mijn zijde, aan de zijde van je dochter.

Kimberley en Kenneth op 1 Augustus 2023 getrouwd
Kimberley en Kenneth op 1 Augustus 2023 getrouwd

Pascal gaat ook enorm goed

Je weet het, Pascal is altijd stil, gaat zijn eigen weg en doet wat hem het leukste lijkt.
Eigenlijk valt er weinig te vertellen over hem, want hij werkt nog steeds bij Alblas, is nog steeds enorm goed bevriend met Dimitri, en woont nog steeds in het zelfde gebouw, alleen tegenwoordig een etage lager.
En ja, dat was het eigenlijk wel zo beetje over hem, niet veel dus, o ja een vriendin heeft hij nog steeds niet.

Samantha en Jelay, maken een feest van het leven

Wat zou jij, mirande, trots zijn geweest op deze twee kanjers, hoe die in het leven staan en hoe hard die werken aan hun toekomst, zelfs ik heb daar een hele diepe respect voor.
Beide zijn lekker aan het werk, gaan regelmatig naar feesten, ja ze genieten echt van het leven wat hun toe lacht.
En tegenwoordig hebben ze zelf een auto, ja ze zijn een stukje mobieler geworden, niet dat ze vaker naar Rotterdam komen, maar toch.

Enige tijd had ik het er met Samantha over, ze kwam er achter dat jou youtube kanaal er nog steeds is, en ze had alle filmpjes van jou zitten bekijken.
Met een verdrietige blik in haar ogen zei ze me, dat ze zou jou stem nog kon horen, bang dat ze deze zou vergeten, bang dat ze die nooit meer zou horen.

Ik vertelde haar dat ik er bijna alles aan doe om deze in stand te houden, zodat ze over 10 jaar nog eens kunnen kijken, en dus vooral luisteren naar jou stem.
Kimberley vertelde mij dat ze het kanaal in de toekomst zal gaan gebruiken om aan haar kinderen te laten zien wie hun oma zou zijn geweest.
Toch wel handig, dat internet en vooral dat youtube.

Ik, Samantha en Jelay
Ik, Samantha en Jelay

Miranda, de vrouw met verassingen

Toen jij nog leefde, konden Miranda en ik niet echt door één deur, en ja we hadden daar best wel eens woorden over, ook wij twee.
Maar nu jij er niet meer ben, heb ik mijn idee over haar 360 graden bijgesteld, want wat zit die vrouw vol verassingen, echt.
Zo langzaam maar zeker kom ik er achter waarom het jou beste vriendin was.

Het gaat redelijk met haar, in de privé sfeer zijn er met Amy wat probleempjes, en Dylan is tegenwoordig directeur van een eigen bedrijf in rioleringen.
Toch, ze maakt zich veel zorgen om bepaalde dingen, en negeert zo nu en dan vrienden en vriendinnen, jammer want ze moet toch ondertussen wel weten dat ik er ook voor haar ben, maar goed dat is haar keus, en dat respecteer ik.

Jij met Miranda, Dylan en Amy
Jij met Miranda, Dylan en Amy

Je moeder, en ….

Nadat je vader ook is weggevallen heeft ze een soort van relatie gekregen met een voor haar lieve man, Willem.
En echt die twee passen zo goed bij elkaar, dat had in mijn ogen al vele jaren eerder gekund.
Ik kom zo nu en dan nog bij haar, en tegenwoordig is het verplicht voor mij om gebak mee te nemen, ja mirande alleen al voor het gebak had jij alleen al mee gegaan.
Ja zover zijn we al, een verplichting, wel een lekkere en ik weet zeker dat jij het met mij eens ben.

Zodra ik er ben, kijk ik altijd of ik haar nog kan helpen met het één en ander, vaak is het alleen het afval naar de stortbak brengen op de tuin, want ze doet nog steeds alles zelf.
En weet je, ze is geholpen aan haar ogen, ze heeft nu weer meer zicht, dat is een hele vooruitgang voor haar, ja ik ben blij voor haar.

Ma, en Willem
Ma, en Willem

En ik zelf, hoe gaat het daar mee?

Op 18 december woon ik hier een jaar, en ik wil voor geen goud terug, echt niet.
Terwijl ik toch weet dat het jou huis was, jou tuinen en we er meer dan twintig jaar samen hebben gewoond, heb ik er tot op de dag van vandaag nog steeds geen spijt van.

Het afgelopen jaar ben ik een aantal keer op de veluwe geweest, alleen.
En ik heb mijn uiterste best gedaan om die plekken te vermijden waar wij altijd kwamen.
Maar lieve Mirande, wat ik ook probeerde ik kwam 9 van de 10 keer weer uit op die plekken die voor jou zo geliefd waren, net of ik er naar toe werd getrokken, net of jij mij stuurde.

Lieve Mirande
Lieve Mirande

Het klink misschien raar, maar sinds dit jaar heb ik hulp van Abby, een vrouw die gespecialiseerd is in het verwerken van een groot verlies.
Ik moet er wel bij vertellen, dat ze nog in opleiding is, en heb toestemming gegeven om jou verhaal te gebruiken voor haar eventuele eind scriptie.

Ik weet het, in het verleden had ik dit al gedaan via de huisarts, maximaal 20 minuten en klaar en als ik het goed heb vier afspraken en dat was het.
Bij Abby lijkt dit toch heel anders te verlopen, ze komt bij mij thuis, en stelde gerichte vragen over jou.
Kortom ik wordt op die manier gedwongen over jou te praten, en het definitief een plekje te geven.

Volgens bepaalde mensen ben ik veranderd, en voor sommige niet op een positieve manier.
Nu weet je dat er voor Allin-Music eigenlijk een vast team is, wel de Kale is er uitgestapt.
Op bepaalde punten kunnen we niet meer door één deur, en dat is jammer, heel jammer.
Maar op sommige dingen heb ik mijn kijk op bepaalde dingen aangepast, heb ik een andere mening gevormd, en als men zich daar niet in kan vinden, houd het op, ondanks dat de wil om er over te praten er nog steeds is.

Helaas moet ik je mededelen dat de plannen van Team Pegels in het water zijn gevallen, door dat Ron en ik een meningsverschil hebben, maar omdat Miranda en Ron ook elkaar niet meer kunnen luchten en zien.
Spijtig genoeg is hiermee Team Pegels ter ziele gegaan, hoewel Miranda bezig is een andere stichting op te zetten met gelijkwaardige doelen.
Maar lieve Mirande, de feitelijke doelstellingen en dus de destijds gesmede plannen, ja daar is niets meer van over.

Ik sta wat dat betreft positief in het leven, en vaak krijg ik uit mijn omgeving de vraag of ik al een nieuwe vriendin heb.
Nu hebben wij het op jou ziekbed er regelmatig over gehad over als ik een nieuwe vrouw tegen zou komen, en je heb je jou zegen gegeven.
Ondanks dat ik er voor open staat, ben ik niet actief op zoek en vier jaar na dato heb ik ook nog niet echt de behoefte er aan.
Maar goed, we weten niet wat er nog kan gaan gebeuren.

Lieve Mirande, we missen je nog elke dag, en vandaag denken we weer aan jou, zijn we bij elkaar gekomen en vieren we het leven zoals jij ons heb opgedragen.
We staan vandaag stil bij jou overlijden, praten over je, en halen we herinneringen op, leuke en minder leuke maar we halen ze op.
Op die manier proberen we samen jou levend te houden, ondanks jij er niet meer ben.

Lieve Mirande, ik hou nog steeds van je en mis je meer en meer.

Trouwdag vieren zonder jou, jaar 3!

Het is vandaag 18 September, mijn trouwdag, en op de zelfde dag alleen dan in 2019 traden Mirande en ik in het huwelijk, en die datum was met een rede.

Trouwdag vieren, maar feliciteer Miranda

Als eerste ga ik Miranda van harte feliciteren met haar verjaardag, want op deze dag wordt ze weer een jaartje ouder, van harte!
Exact op haar verjaardag getrouwd, is geen toeval dat ik bij onze trouwdag stil staat.

We gaan terug naar 2019, hartje zomer en het was net bekend geworden dat Mirande ongeneselijk ziek was en op korte termijn zou komen te overlijden.
Haar laatste grote wens was om nog te trouwen en het leven te laten als mevrouw van der Steen, en deze wens konden we natuurlijk niet weigeren, ondanks alles.

Echter toen er een trouwdatum bekend moest worden, maakte ze kenbaar dit graag op 18 September te willen, en zo geschiedde het ook.
Maar met de keuze van deze datum, had Mirande vooral een bedoeling, zou zou Miranda op haar verjaardag denken aan Mirande haar trouwdag.
Een hele mooie gedachte van haar, echter als Miranda en ik 18 September naderen doen we dat best wel met een beetje angstig gevoel, want juist op z’n datum merk je dat het gemis er nog steeds is.

Nu zijn Miranda en ik in het verleden niet de beste vrienden geweest, en konden we elkaar zo nu en dan wel eens een vuile blik toewerpen.
De relatie tussen ons is altijd heel koel geweest, en we kunnen eigenlijk wel zeggen dat we elkaar liever uit de weg gingen dan dat we bij elkaar op visite gingen.

En natuurlijk had die koelte tussen ons een rede, daar ga ik niet verder over uitweiden.
Mirande had daar best wel heel veel moeite mee dat we niet samen door één deur konden, en had daarom een heel slim plannetje bedacht.
Als onze trouwdag op haar verjaardag plaats vind, denken ze toch wel aan elkaar, en zullen ze elkaar minimaal wel bellen.

Is haar snode plannetje gelukt?

Tijdens de ziekte van Mirande hebben een aantal mensen mij door dik en dun gesteund, dat is zeker geen geheim, en één van die mensen was Miranda.
Op dat moment was het noodgedwongen, maar Mirande zag op dat moment wel in hoe wij ook met elkaar omgingen.

En nu drie jaar later, bellen we nog steeds met elkaar, helpen we waar we kunnen elkaar, inclusief onze kinderen op wat voor manier dan ook.
Dus we kunnen concluderen dat haar snode plannetje meer dan gelukt is, en daar hebben we niet alleen een trouwdag voor nodig.

Verleden en toekomst, we moeten verder

Er is een moment dat we terug kijken, ik naar een relatie van 29 jaar, en drie super lieve kinderen.
En kijk ik persoonlijk meer naar de toekomst dan terug, en dat is in mijn ogen wel een goed teken.
Er zijn verhuisplannen, er wordt volop gewerkt, en het gaat goed met de kinderen die alle drie hun weg hebben gevonden.

En natuurlijk vergeet ik Mirande niet, want ze maakt toch een heel groot deel van mijn leven uit.
Het leven wat ik met haar heb gedeeld, in goede en slechte tijden, we waren altijd wel samen.
Dus nee, daar heb ik geen trouwdag voor nodig om aan haar te denken.

Voor Miranda loopt het allemaal wat stroever, en heeft het er nog dagelijks moeilijk mee.
Tijdens telefoongesprekken, maar ook onder het genot van een kop koffie komt Mirande nog met grote regelmaat voorbij.
En ja, dan vloeien de tranen nog rijkelijk, hoewel ze niet echt breed zijn, ik biedt daar in tegen we een schouder aan, ja Mirande je missie is op dat punt meer dan geslaagd.

En hoe gaat het met de kids?

Laten we beginnen bij de oudste, Kimberley hoewel ze heel wat tegenslagen heeft gehad in het leven, is ze nu op de goede weg.
Heeft een lieve vriend, woont zelfs al samen en hebben de grootste plannen samen om verder met elkaar het leven te delen, goed nieuws dus.

Pascal, is nog steeds lekker bezig, woont ook elders in Rotterdam, werkt ook lekker en is nog steeds verslingerd aan gamen.
Heeft de zaakjes dus goed voor elkaar, en dat doet me goed.

En dan de jongste, Samantha, haar zit het ook eindelijk eens mee, ze heeft een lieve vriendin gevonden, ze werken beide, we kunnen dus zeggen dat het geluk haar nu ook eindelijk toe lacht.

Alle drie zullen ze vandaag ook stil staan bij de trouwdag van hun ouders, en denken ze aan hun moeder.
En er zal best wel een traantje over de wangen rollen, van alle drie.

Nee, ik maak er geen feestje van

Oké het is vandaag 18 September mijn trouwdag, echter vier ik het niet.
Toch sta ik wel stil bij het feit dat Mirande er niet meer is, het is echt een dag dat ik wat vaker aan haar denk, en dat is logisch.

En ja feliciteren mag natuurlijk altijd, maar dan heb ik veel liever dat Miranda wordt gefeliciteerd met haar verjaardag, Miranda van harte gefeliciteerd!

Onze trouwdag, 18 September 2019
Onze trouwdag, 18 September 2019, met uiterst links Kimberley, dan ik, vervolgens Samantha en dan Pascal
In het midden Mirande

Hersentumoren Centrum heeft kleine belangrijke stappen gezet

Op vrijdag 20 Mei hadden we een gesprek op de afdeling Hersentumoren Centrum van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam, voor een tweede nagesprek.

Hersentumoren Centrum heeft ons doen verbazen

Op het moment dat Mirande ziek was, hebben we haar de belofte gedaan ons in te zetten voor een betere behandeling van deze patiënten, op verschillende vlakken.
En kort nadat Mirande was overleden hebben we een maand later een gesprek gevoerd met de neuroloog-oncoloog.
Tijdens dat gesprek zijn er een aantal punten op tafel gelegd waarvan wij het idee hadden dat dit veel beter kon.

Destijds was er afgesproken dat er nog een tweede gesprek zou volgen, echter gooide zoals bij zoveel afspraken corona roet in het eten.
Echter begin Mei van 2022 hebben we een afspraak gemaakt met het Hersentumoren Centrum voor het tweede gesprek, en die vond plaats op vrijdag 20 Mei.
En tijdens dit gesprek kwamen er een aantal zaken naar voren, dat ons deed verbazen.

Zichtbare kleine veranderingen zijn doorgevoerd

Op het moment dat de behandeling van Mirande werd gestart, werd je naar huis gestuurd met een visitekaartje van de behandelend arts.
Daar stond de naam op, en een telefoonnummer die je kon bereiken tijdens de kantooruren.

En hoewel hersentumoren zich niet houden aan kantooruren, had je buiten deze tijden weinig aan deze informatie, en was je aangewezen op de reguliere zorg waar men eigenlijk met de handen in het haar stonden.
Natuurlijk werd er binnen een redelijke tijd een dienstdoende arts gevonden die verder kon helpen, maar daar mee verstreek wel kostbare tijd, iets dat we in het eerste gesprek hadden aangegeven.

Dus één van de kleine veranderingen die het hersentumoren centrum hebben doorgevoerd is de informatievoorziening en hebben het aloude visitekaartje vervangen door een kaart met veel meer informatie.
Denk daarbij voor patiënten die een chemo behandeling hebben, die hebben een andere aanpak nodig dan mensen die geen chemo hebben.
Op de kaart hebben ze dat dus heel netjes verwerkt met de telefoonnummers voor zowel binnen als buiten de kantooruren.

Een hele grote stap vooruit voor de patiënten die dit op dit moment helaas ondergaan, maar ook voor de naasten die de patiënten bijstaan en begeleiden.
En dat is niet het enige, want ook de website is hier op aangepast met de nodige informatie, wat natuurlijk vele malen uitgebreider is.
Ja, de mensen van het Erasmus Medisch Centrum hebben een mooie stap gezet, en dan met name de mensen van het hersentumoren centrum..

Nog een hele belangrijke verandering, de mens!

Als we terug gaan naar 2019 dan waren de artsen heel erg gebrand op het bestrijden van de hersentumoren.
Logisch want daarvoor waren we ook destijds, maar vaak werd de persoon, ofwel de mens vergeten.
Denk aan het welzijn van de patiënten, maar ook de behandeling.

Heel belangrijk was de uitspraak dat de patiënt net zo belangrijk, al dan niet belangrijker is dan de tumoren zelf.
En door dat te erkennen zijn ze beter in staat om de behandeling meer inhoud te geven, en de kwaliteit van leven toch te verbeteren voor de patiënten.
En dat is toch in onze ogen een nog belangrijkere stap dan het vervangen van het visitekaartje, hoewel ook voor het hersentumoren centrum elke elke stap één is naar een verbetering.

Punten die nog kunnen worden aangepakt

Nu gaan veranderingen lang niet zo snel dan dat je zou willen, dus hebben we nog een paar punten op tafel gelegd, waarbij we de wens uitspreken dat ook dit verbeterd zal gaan worden.

Toen Mirande in het Maasstad ziekenhuis lag, moest ze voor onderzoek naar het Erasmus Medisch Centrum.
Om haar van Zuid naar Noord te krijgen en weer terug zou ze worden vervoerd door een ambulance.
Ons werd duidelijk gemaakt dat A1 ritten voorrang hadden, en dat is logisch want als er een ongeluk met gewonden is, of iemand met een hartstilstand dient deze ook die zorg te krijgen die men verdiend.

Nu was het in het geval van Mirande een ware hel, ze had een afspraak om 15:00 uur, dus zou er een ambulance om 14:00 uur komen.
Deze kwam echter pas om 15:45, te laat dus, gelukkig was men in het Erasmus Medisch centrum op de hoogte en werd de afspraak verzet naar 16:30.

De onderzoeken die ze had namen een klein uur in beslag, dus was het plan om rond 18:00 uur weer een ambulance te laten komen voor de retourrit.
Deze ambulance kwam pas rond 21:30 waardoor ze pas om 22:00 weer in het bed van het Maasstad ziekenhuis lag.

Achteraf gezien was er miscommunicatie tussen beide ziekenhuizen en de ambulance dienst die haar bij de retourrit waren vergeten.
En omdat men continue liep te hameren op kwaliteit van leven, zijn zulke dagen nu niet echt een van de betere dagen, het hersentumoren centrum gaat kijken of er in de communicatie verbeteringen kunnen worden doorgevoerd,.

Echter was ons in het maasstad ziekenhuis ten oren gekomen dat er voor zulke ritten ook ambulances van het rode kruis konden worden ingezet.
Dit hebben we dan nu ook in het hersentumoren centrum op tafel gelegd met het verzoek hier ook eens naar te kijken, men beloofde dit dan ook te doen.
En laten we hopen dat hier dan ook een positieve verandering aan kan worden gegeven.

Ook het wachten op de ambulance was nu niet echt om een huis over te schrijven, met enige moeite werd nog een bed voor haar gevonden op de afdeling waar ze wat kon rusten en eten.
Was ook daar de communicatie tussen de ziekenhuizen ook niet echt optimaal, hoewel het personeel van her Erasmus Medisch centrum hun uiterste best deden.

Terwijl Mirande en ik nog in het erasmus medisch centrum waren, kreeg Miranda (vriendin van Mirande en mijn steun en toeverlaat) de maaltijd van Mirande voorgeschoteld.
Voor Mirande zelf werden nog een aantal overgebleven boterhammen bij elkaar gesprokkeld en aan haar gegeven, zodat ze toch wat naar binnen kreeg.

Nu zult u bij het lezen wel denken, wat maakt dat wachten uit, best wel veel.
Want iemand die één of meerdere hersentumoren heeft, moet wel op tijd de medicijnen innemen, die op dat moment nog in het Maasstad ziekenhuis waren.
En probeer dan maar eens een ziekenhuis te overtuigen dat de patiënt nog in het hersentumoren centrum is, terwijl er net wel een maaltijd is afgenomen, maar wel de medicijnen nodig heeft.

Kortom, de communicatie tussen ziekenhuizen en een ambulance dienst kan aan alle kanten verbeterd worden, zodat er inderdaad een kwaliteit van leven ontstaat.
Want laten we eerlijk zijn, bijna een hele dag wachten in twee ziekenhuizen voor een onderzoek van bijna een uur, is natuurlijk van de zotte.

Laten we hopen voor de mensen die nu in die situatie zitten, het in de toekomst alleen maar kan verbeteren zodat men inderdaad kwaliteit van leven zal hebben, vanuit het hersentumorencentrum probeert men dit wel degelijk te verbeteren.

Maar we zijn er nog lang niet

En hoewel we nu een tweede gesprek hebben gehad, zullen we in de toekomst nog wel een aantal gesprekken plannen, want er kunnen nog wel een aantal dingen veranderen ofwel verbeteren.
Gelukkig staat men open voor deze gesprekken, en ziet men deze input vanuit ons als waardevol.

En natuurlijk zijn we niet de enige die z’n gesprek hebben en met deze verhalen komen, maar deze input is voor een ziekenhuis toch wel belangrijk om te voeren.
We blijven ons inzetten voor een verbetering van de zorg op die punten, en dus ideeën aandragen.
En uit naam van Mirande doen wij dat dan ook, zoals we haar hebben beloofd, en proberen wij het voor alle patiënten na haar te verbeteren, dit zullen we blijven doen samen met het hersentumoren centrum.

hersentumoren centrum
hersentumoren centrum

Laatste levensfase, en de begeleiding er van

Mensen die uitbehandeld zijn met kanker, krijgen in de toekomst een betere begeleiding tijdens de laatste levensfase van hun leven, en dat mocht tijd worden.

Laatste levensfase is een ramp op dit moment

Als je op dit moment bent uitbehandeld voor kanker, ga je een hele zware tijd tegemoet, Mirande heeft dat helaas ondervonden.
Nadat het gesprek had plaats gevonden dat er niets meer voor haar kon worden gedaan, kon ze naar huis, waarna elke vorm van nazorg door een oncoloog of andere arts niet te krijgen was.
Nu had Mirande hersenkanker, en dat bracht nog wel eens tijdens epileptische aanvallen nog wel een vragen met zich mee, en om maar te zwijgen over de pijnbestrijding.

Als je op zo moment het ziekenhuis belde (Maasstad ziekenhuis of het Erasmus Medisch Centrum), kreeg je geen gehoor, en werd je doodleuk doorverwezen naar de huisarts, die nog niet eerder iemand met hersenkanker in zijn praktijk heeft gehad.
En de informatie die er was, kwam van internet, of van de dames die op dat moment thuishulp boden, maar verder was je compleet op jezelf aangewezen.

Het komt er op dit moment hier op neer, ben je uitbehandeld, dan ben je geen patiënt meer, en dus steken we er ook geen tijd meer in, want we kunnen geen facturen meer uitschrijven, zo was onze ervaring.
En dat geld voor zowel lichamelijk als psychologisch, en destijds hebben we dat ook aangegeven dat dit anders zou moeten op korte termijn.

KWF wil opleiding verbeteren met aandacht voor de laatste levensfase

Doodleuk schrijft de NOS dat er altijd aandacht gaat naar het lichaam, in het geval van Mirande was er gewoon helemaal geen aandacht meer voor haar, niet voor haar lichaam, haar psychologische toestand, en nee ook niet naar haar tumoren.
Gelukkig wil de KWF dat nu gaan verbeteren, en de opleiding uitbreiden om de nazorg, maar ook de begeleiding te verbeteren op de snel naderende dood.

Natuurlijk voor Mirande komt dit veel te laat, maar voor die mensen die in de toekomst deze zorg nodig hebben kan dit een welkome uitkomst bieden.
Een rol die wij toen zelf op ons noodgedwongen op ons hebben moeten nemen, zonder enige vorm van scholing of informatie.
En ik weet zeker dat we niet de enige zijn geweest die deze zware taak op ons hebben moeten nemen.

En natuurlijk, zoals ik dat al eerder schreef hebben we dat met liefde voor haar gedaan, en zou ik het zo weer doen.
Maar eigenlijk is het van de zotte dat je het allemaal maar zelf moet uitzoeken, en op hoop van zegen dat de patiënt er zo min mogelijk onder lijd, vooral in de laatste levensfase.

Ik kan me de woorden van de artsen nog goed horen, uw naasten gaan voor kwaliteit van leven voor u zorgen, vooral in de laatste levensfase.
En we hebben gedaan wat we konden, misschien nog wel meer dan dat, maar dat doe je uit liefde, omdat je van deze persoon hield.

Veel zorgen en vragen kunnen worden weggenomen bij de patiënt en hun naasten

Niets is erger dan te liggen wachten tot je dood gaat, hard maar waar!
En niets is erger voor de naasten om te zien hoe iemand uit het leven glijd, die met vragen komt waar domweg geen antwoord op te geven is.
En een professional, ja die was nergens te vinden natuurlijk, ook niet toen er meerdere verzoeken bij het EMC vanuit ons werden geplaatst, gaf men niet thuis.

Gelukkig willen ze dit nu ook in de cursus gaan doen, de patiënt begeleiden naar het naderende einde, en dat is een hele mooie ontwikkeling.
Voorlopig gaat het om een pilot in de omgeving van Zwolle, echter als de pilot slaagt zal het verder worden uitgebreid over de rest van het land.

En dat is mooi, heel mooi, want zo kunnen patiënten die vragen hebben, maar ook naasten deze stellen en hebben iets om op terug te vallen voor informatie.

Laatste levensfase begeleiding te laat voor Mirande
Laatste levensfase begeleiding te laat voor Mirande

Mirande herdenken op haar sterfdag

Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan haar, maar vandaag gaan we met z’n allen Mirande herdenken, want vandaag is het exact 2 jaar geleden dat ze op 17:05 is overleden.

Mirande herdenken doen we samen

Hoewel ik aflopen zaterdag mijn verjaardag uitgebreid heb gevierd, was het toch een verjaardag met een dubbel gevoel, want in je achterhoofd denk je aan diezelfde verjaardag, alleen in 2019.
Hoewel ik toen het plan had om met de stichting ambulance wens met haar nog eenmaal naar de manege te gaan om te kijken hoe Amy kon paardrijden, maakte haar situatie het er niet beter op.
Er kwam om klokslag twaalf uur wel een ambulance voorrijden, alleen maakte deze de korte rit naar het hospice, een kleine 700 meter verder op.
Het besef dat ze juist op mijn verjaardag werd overgebracht had ze totaal niet, laat staan dat ze er nooit meer terug zou komen.
Vandaar dat ik mijn verjaardag vier met een dubbel gevoel, zo ook afgelopen zaterdag.

De dagen die er op volgen maken het er niet beter op, omdat je weet dat de dag aanbreekt dat ze kwam te overlijden.
Regelmatig kijk even naar haar, want haar as staat nog steeds in de vitrinekast, want van uitstrooien is nog steeds geen sprake geweest, en we weten allemaal wel waarom, juist corona.
Gelukkig staan we op vandaag met z’n allen stil bij haar overlijden, herdenken we haar.
Met de kinderen en haar vriendin halen we leuke herinneringen op, en vertellen we elkaar wat we het meest missen van Mirande.

Ja, we gaan Mirande herdenken, elk jaar weer zullen we hiervoor weer bij elkaar komen, om er bij stil te staan, en hoe we op dat moment zelf in het leven staan.
Hebben de kinderen het al verwerkt, hoe denken hun terug aan hun moeder, en haar vriendin, wat is haar gedachten gang nu ze haar beste vriendin kwijt is.

Mirande Herdenken
Mirande Herdenken, op de foto eet ze een door mij gemaakte gehaktbal na de eerste operatie

Afgelopen jaar was zwaar, maar wel veel bereikt

Het afgelopen jaar was voor mij best wel zwaar, ook al is ze er al even niet meer, maar tijdens een aantal rechtzaken kwam ze toch ieder keer weer voorbij.
Passeerde haar naam toch weer de revu, en wordt je toch weer even met je neus op de feiten gedrukt, niet leuk, maar wel nodig, helaas!

Gelukkig heb ik eind vorig jaar al hulp gezocht bij het verwerken van haar dood, en daarbij ook maar direct wat andere zaken aangepakt, ik bedoel ik was dat toch bezig.
En dan doe je meerdere vliegen in één klap, om het maar zo te zeggen.

Gelukkig zit er een rustigere tijd aan te komen, en kan ik die dingen gaan doen die ik graag wil doen, zoals de fotografie weer oppakken, en nog mijn andere hobby, maar daar later dit jaar meer over.
En bij beide hobby’s was Mirande nauw betrokken, ofwel ze deelde die hobby’s, gelukkig heb ik een tijdje geleden al gefotografeerd, hoewel het wennen was zonder haar, had ik er toen best wel zin in.
Nu is het vooral de tijd die ontbreekt, maar deze week vakantie, dus een vrijdag heerlijk naar de veluwe toe voor een heerlijke boswandeling.
Dat is ondertussen ook al weer een jaartje of 12 tot 14 geleden, en dat was toen met, jawel Mirande, dit keer ja ik samen met Ron, op die manier kunnen we samen Mirande herdenken tijdens de wandeling.
Natuurlijk zal ik een verslag maken op de website van deze wandeling, natuurlijk met de foto’s die gemaakt zullen worden.

Mirande herdenken om 17:05, doen jullie mee?

Vele mensen konden haar, was het niet van hier uit de wijk, dan was het wel van facebook, en anders wel van een andere bezigheid die ze had.
En wat is er nou nog mooier als we met z’n alle om 17:05 Mirande herdenken door een minuut stilte te houden.
Overigens ben ik voor mijn verjaardag een inzamelingsactie begonnen op facebook voor de stichting ‘Stop Hersentumoren‘, een donatie aan die stichting zou natuurlijk helemaal fantastisch zijn, groot of klein, het maakt niet uit, alles is welkom.

Ja, vandaag 2 November de dag dat we Mirande herdenken, mijn meissie, mijn wijffie, de moeder van onze kids, de vriendin van vele, we missen je nog steeds schat, elke dag weer, rust zacht!

Mirande in het ziekenhuis
Mirande in het ziekenhuis vlak voor haar tweede operatie

Ik mis je

Ik mis je, er gaat geen dag voorbij dat ik even naar een foto van je kijkt, een blik werp op je bril of je komt wel in een gesprek voor.

De afgelopen dagen heeft u de verhalen kunnen lezen van de mensen die de laatste maanden van Mirande’s leven bij haar zijn geweest, en mij tot grote steun waren.
Ook voor hun was deze tijd zwaar, en het verlies groot, voor mij aanleiding om aan hun te vragen om een jaar later een artikel te schrijven over hoe hun het afgelopen jaar hebben ervaren.
En dat hebben ze dan ook gedaan, en bij het lezen van die verhalen liepen met grote regelmaat de tranen over mijn wangen heen

Het ene verhaal aangrijpender, dan de andere, maar in elk verhaal zit enorm veel liefde voor die zelfde persoon, jij!
Vandaag op 2 November mijn verhaal, hoe ik het afgelopen jaar heb ervaren, een terug blik, zonder Mirande, leest u mee, en het heet, ik mis je?

Ik mis je elke dag

Ik mis je, nee niet het televisie programma van de E.O., maar de keiharde werkelijkheid waar ik in verkeer.
Want vandaag, 2 November is het alweer een jaar geleden dat je ons helaas heb moeten verlaten.
De dag dat je de strijd definitief verloor van een ziekte die onverslaanbaar is. een strijd die zo oneerlijk was.

Die dag staat in mijn geheugen gebrand, en we hebben je de belofte gedaan om je levende te houden, ook al ben je er niet meer.
Nu was het de bedoeling dat we dit zouden doen met TeamPegels, maar corona gooide roet in het eten.

Overigens ben ik blij dat jij de corona ellende niet hoeft mee te maken.
Een erg besmettelijke ziekte waar jij zo vatbaar voor zou zijn geweest, een ziekte wat er voor gezorgd zou hebben dat je mogelijk alleen had gestorven, zonder ons erbij, nee ik ben op dat punt er wel blij dat je dit bespaard is gebleven.
En we prijzen ons gelukkig dat we bij het moment van overlijden konden zijn, hard maar waar.

Het afgelopen jaar, met up’s en down’s

Een aantal weken voor je dood, hebben we het er nog over gehad, jij liggend in bed ik op de stoel naast je, de schulden en de doorgelopen schuldsanering waarbij zoveel is misgegaan.

Ik heb je plechtig beloofd om dat op te lossen, en ben dan ook in januari vol in de aanval gegaan tegen de bewindvoerder, met als resultaat dat er voor dit jaar alweer een derde bewindvoerder op zit.
En vandaag de dag zijn er verschillende ontwikkelingen op dat gebied, maar nog niet met de juiste afloop, hoewel dat niet lang op zich zal laten wachten.

Een moeilijke strijd, wat wederom door de corona voorlopig alleen op papier via de rechtbank wordt uitgevochten, met wisselende successen.
In een groot aantal dingen heb ik gewoon gelijk gekregen, en bestaan deze niet meer, begin dit jaar stroomde er zelfs geld terug, iets wat jij niet meer mag mee maken,helaas is je dat ontnomen.
Terwijl ook jij er voor heb geknokt om dat punt te bereiken, ja dat zijn van die momenten dat ik hard roep, ” ik mis je zo enorm”.
En ja dat zijn van die momenten dat ik jou arm om me heen mis.

Ik liggend op de helft van de rugleuning van de bank en de andere helft bij jou op bed hebben we toen je uitvaart besproken.
Hoe jij die wilde, wat jou wensen daar in waren, en lieve schat, zo is het ook gebeurd.
Je kleding, en ja zelfs je bergschoenen, tot in de puntjes zoals jij het wilde hebben we het uitgevoerd.
Je kinderen hebben dat nog bij je aangetrokken, zelf kon ik het niet, en dat wilde ik ook niet, want dat liet ik aan je eigen vlees en bloed over, je kids.

Mijn grote gekkie
Mijn grote gekkie

Zoals op de bovenstaande foto is te zien, de jurk had je speciaal voor je eigen uitvaart gekocht, en waarom.
Om je moeder nog eenmaal te laten zien, kijk ma, dit ben ik en daar doe je het maar mee, inclusief mijn bergschoenen!
Nee, het is exact uitgevoerd zoals jij het wenste.

Nou ja, op een dingetje na, het nummer Denk aan mij, van Rene Froger, jij vond het solo gedeelte niet zo mooi en wilde dat er uit hebben.
En weet je, ik heb dat er ingelaten, je weet ik ben geen fan van Rene Froger, maar wat een verschrikkelijk mooi, maar aangrijpend nummer is dat, als ik hem draai lopen de tranen gewoon over mijn wangen.
Het nummer staat nu standaard in mijn spotify playlist, had ik ook nooit durven dromen, en als ik het nummer weer hoor denk ik direct, ik mis je.

Overigens moeten we jou laatste wens nog uitvoeren, hoewel dit eigenlijk afgelopen voorjaar had moeten plaats vinden, is dit uitgesteld tot volgend voorjaar.
Nu maar hopen dat we geen nieuwe lockdown hebben in Nederland door corona.
Maar hoe je het ook went of keert, jou allerlaatste wens zal en moet vervuld gaan worden, dat heb je je beloofd, dat is jou wens, en dus mijn plicht naar jou.
Maar hoe je het ook bekijkt, je bent nog wel een jaartje langer bij me, hier in huis, ook al is het stil.

Maar het jaar is niet alleen kommer en kwel, gelukkig niet.
Zo heb ik prompt verloren een goede, en ook nog eens een leuke baan gevonden.
Oke het is wat onregelmatig met de tijden, maar veel reizen en dus lange dagen, maar ik heb het naar mijn zin, en dat is het belangrijkste op dit moment.
Ik weet zeker dat je daar boven toekijkt en trots op mij bent, heel trots.

Een keer had ik het moeilijk, toen ik in de nacht in Wolfheze stond, je weet wel bij het station waar we met de kinderen regelmatig kwamen, en waar jij en de kids op het terras ijsjes aten.
Hoewel ik het er op dat moment moeilijk mee had, straalde het ook iets van rust uit, een mooie herinnering?
Denkend aan ons, samen tijdens een boswandeling op die plekken waar we samen zo graag kwamen, onder andere in Wolfheze.

Jij tijdens een boswandeling in Wolfheze
Jij tijdens een boswandeling in Wolfheze

Maar elke keer als ik thuis kom, is het leeg, stil en verlaten, ongeacht het tijdstip of dagdeel.
En dat doet mij op zulke momenten beseffen hoe groot jou aanwezigheid was, en hoe extreem groot het gat is wat je heb achter gelaten vaak beseffend dat je er niet meer ben.

Onlangs was ik jarig, en natuurlijk hebben we dat gevierd.
Maar mijn verjaardag zal nooit meer het zelfde zijn, want weet je nog wat ik drie weken voor mijn verjaardag zei, niet ik krijg een kado, maar jij.
Ik wilde jou nog graag eenmaal mee nemen naar de manege, tijdens een training van Amy.
Die middag zou je met de stichting Ambulance wens worden gehaald en gebracht voor nog een maal een leuke middag.

Dit werd echter een enkele rit naar het palliatief centrum, voor de laatste keer verliet jij ons huis om nooit meer terug te komen, en dat op mijn verjaardag.
Nee, op mijn verjaardag was dat het eerste waar ik aan dacht, het was de laatste keer dat je hier nog aanwezig was.
Ook al had je op dat moment geen enkel besef meer, geen besef dat je nooit meer zou terug keren, geen besef meer dat je buurtjes een uitgeleide hebben gedaan, voor een laatste keer.
Het was de laatste keer dat iedereen je in levende lijve heeft gezien.

Onlangs was ik in gesprek met Astrid, en we zaten op de snapchat te kijken van Samantha.
Tot onze grote verbazing zag ik een filmpje voorbij komen op het moment dat jij voor de laatste keer het huis verlaten.
We hebben hem meerdere keren bekeken, beide met een brok in de keel.

Onze kinderen, ze gaan heel erg goed

Je heb een groot gat geslagen in ons gezinnetje, en hoewel ieder kind even een dip had na je overlijden hebben ze zich alle drie weten te herpakken.
Het een moeilijke en zware tijd, voor ons allen.

Kimberley

Ja, onze oudste, Kiimberley kort na je overlijden is ze door de corona haar werk kwijtgeraakt.
Maar zoals elke tegenslag, opende het ook voor haar nieuwe deuren, ze is weer naar school gegaan, om door te leren.
En dat deed mij persoonlijk enorm verbazen, maar dat gaf wel aan dat ze er niet stil bij ging zitten, maar door ging met haar leven.

En de wonderen waren de wereld nog niet uit, want ook na je overlijden heeft Kimberley ook haar relatie de wacht aangezegd.
Echter niet voor lang, want ook zij heeft een nieuwe vriend.
En nu weet jij als geen ander hoe ik met de vriendjes van mijn dochters ben omgegaan.
Wel maak je maar niet druk, want deze jongen is het voor haar, dit is een blijvertje.
Een jongen die openstaat voor haar wensen, een jongen die voor haar gaat, een jongen die onze oudste dochter echt verdiend.
Een jongen die haar respecteert zoals onze dochter is, niets meer, en niets minder.
Ja, jij had hele goede maatjes met hem geworden.

Om het verleden te verwerken is Kimberley begonnen met EMDR.
En eerlijk is eerlijk ik zie haar groeien, ons kleine meisje, je ziet ze een volwassen vrouw worden, een vrouw met veel potentie, een vrouw wat steeds meer op de moeder gaat lijken, vooral qua uiterlijk, maar ook in haar doen en laten.
Ook zij roept regelmatig, ma, ik mis je.

Pascal

Ook Pascal had even een hele kleine dip, maar wist ook deze te overwinnen.
Tegenwoordig heeft onze zoon een baan bij een van de grotere fietsen en scooter winkels van Rotterdam, Alblas.
Ja, daar kunnen we als ouders zeker trots op zijn, en niet zo beetje ook.
Hij werkt er keihard voor, en dat betaald zich uit in iemand die met de dag steeds meer zelfvertrouwen krijgt.
En wat dat betreft ben ik Dimitry daar enorm dank baar voor dat hij Pascal op sleeptouw heeft genomen.

Overigens heeft hij het erg naar zijn zin, in zijn appartementje, jammer dat je nooit de kans heb gehad om het te zien.
Hij heeft het leuk ingericht, en voelt zich er enorm thuis, zelfs zoveel dat hij de afspraken met z’n vader vergeet.
Hij zou alleen wat vaker langs moeten komen, maar dat is weer een ander verhaal.
Je zou trots zijn op die gozert, apetrots.

Samantha

Onze Samantha, nadat je er niet meer was, raakte Samantha haar stage kwijt (corona), door dat je ziek was had ze veel lesstof gemist, kortom ze zakte als een baksteen, voor haar dus een verloren jaar.
In overleg met haar mentor heeft ze besloten het jaar opnieuw te doen.

Ook dronk ze bijzonder veel, wat ik op dat moment erg zorgwekkend vond.
Ja ik heb zelfs zitten zoeken en zitten informeren voor ontwenningsklinieken om haar te laten opnemen, desnoods gedwongen.
Dat geeft wel aan hoe ik er over dacht, en hoe ver Samantha heen was.
Maar op een gegeven moment was daar Sharon, en kwam Samantha uit de kast, en maakte ze waar wat ze al een tijdje riep, ik val op meisjes / vrouwen.

En wat doet dit haar goed, geen drank meer voor Samantha, het verloren schooljaar doet ze over, en ze heeft weer een stage, wat ben ik toch blij met Sharon als schoondochter.
Wat heeft die toch een positieve invloed op onze dochter.
En mijn god, wat een lieve schoondochter is dat, ik weet zeker dat jij ze had omarmd en vertroeteld.

Sharon en Samantha
Sharon en Samantha

Miranda en haar gezin

Miranda, je hartsvriendin, ze heeft het er erg moeilijk mee.
Slaapt slecht, denkt enorm veel aan je, en als we samen in gesprek zijn, is de gespreksstof negen van de tien keer, Mirande, jij dus!
En het is ook aan haar te zien, ze ziet er vermoeid uit, droomt regelmatig over je en zoals ze zelf zegt barst ze soms gewoon in het huilen uit.
Ja, ik maak me oprecht zorgen om haar, en niet zo beetje ook, en natuurlijk zoals ik je beloofd heb, let ik ook op haar.
Regelmatig bel ik haar, soms met een smoesje, maar gewoon om te horen hoe het met haar is.
En aan haar stem kun je vaak horen dat ze het er moeilijk mee heeft, door haar verhaal aan te horen, en waar nodig wat bemoedigde woorden toe te spreken hoop ik dat ik haar wat kan helpen.

Maar ook vanaf dat front is er goed nieuws te melden, je grote vriend, Dylan heeft de stap naar zelfstandigheid gezet.
Oke, eerlijk is eerlijk er waren wat hobbels te nemen voor hem die niet echt gemakkelijk waren, maar toch.
Ja, hij heeft tegenwoordig een huisje hier in Rotterdam IJsselmonde.
Miranda en ik zijn het er over eens, als jij nog had geleefd, had je het huis van Dylan tot in de puntjes bijgehouden.
En we beide hadden we zoiets van ‘ die had elke dag bij Dylan gaan kijken’.
Ruimt hij wel op, eet hij wel goed, is de koelkast wel gevuld, kortom hij had gek van je geworden.

Ron en Roy

Hoewel vlak na je overlijden er gezondheidsproblemen op doken bij de moeder van Ron, kwam het er niet van om eens goede gesprekken te voeren.
De verwerking voor hem, over jou kwam dan ook pas in April.
Hier op de bank heeft hij tranen met tuiten zitten huilen, want het gehele gebeuren had best wel een grote inslag gehad op hem.
Eigenlijk had ik mijn verhaal toen bij hem moeten bepraten, echter waren de rollen omgedraaid, ja huize van der Steen is soms nog steeds maatschappelijk werk.

Gelukkig voor Ron zit er ook wat positiefs in het leven.
Zijn moeder is tegenwoordig woonachtig in een verzorgingstehuis waar ze alle zorg krijg die ze nodig heeft.
Maar het meest positieve voor hem is dat ook hij gaat verhuizen, en dat is voor hem een hele grote stap vooruit.

En wat dacht je van mijn grote kleine vriend, Roy.
Ook met hem heb ik meerdere malen gesproken over jou, hij had een groot aantal vragen, over jou als persoon, maar ook rond je ziekte.
Het enige wat ik kon doen was de antwoorden geven, en over jou vertellen.
Samen met Roy hebben we je op onze manier zeg maar herdacht.
En ik heb de indruk dat dit best wel geholpen heeft.

Jij en ons maatje weer samen

Weet je nog, als er in het verleden een probleem was, beprate we dat samen, zochten we naar een oplossing.
Kwamen we er niet uit, dan had ik er slapeloze nachten van, ik kwam uit bed, en ging dan een wandeling maken.
Tijdens die wandelingen nam ik altijd onze killer mee, hij werd uitgelaten en ik dacht dan na over een oplossing, die ik ook vaak vond.

Toen killer in 2018 kwam te overlijden viel er voor mij best wel een groot gat, ik had niemand meer om een nachtelijke wandeling te maken.
Een groot aantal keer heb ik het nog aan jou voorgesteld, maar jij wilde dat niet, tenminste niet in de nacht.
Dus dachten we samen aan oplossingen op de bank, of in bed, ja juist nu zijn het van die tijden dat ik deze tijden mis.

Enkele uren voor je dood sprak ik een aantal woorden tot je, waaronder ” het is goed schat, je heb je taak volbracht” en “lieve schat geef het op, laat het leven en ga, dan kun je killer uitlaten”.
Enkele minuten nadat je was overleden zijn we buiten een sigaretje gaan roken, en je geloof het niet, maar het begon te regenen, was je inderdaad killer aan het uitlaten?
Je weet, ik ben niet iemand die in geesten geloof, en of boven natuurlijke krachten, maar op dat moment begon ik toch echt wel te twijfelen.
Je bent weer samen met hem, zorg goed voor ons maatje.

Jij en ons maatje killer
Jij en ons maatje killer

Hulp uit onverwachte hoek

Toen jij kwam te overlijden brak de tijd aan van verwerken, en dat doet een ieder op zijn eigen manier.
De meest voorkomende manier is er om er over te praten, en dat was nog niet zo gemakkelijke opgave.
Gelukkig heb ik op dat punt een vriend en vriendin om me heen, maar de een woont in Schiedam, en de ander kreeg wat problemen met zijn moeder die in het ziekenhuis lag.
Dus van goede gesprekken kwam eigenlijk maar niets terecht.

En plots was daar hulp uit onverwachte hoek, Astrid je kent haar wel dat meisje wat vroeger niet mijn grootste vriendinnetje was, toen was ik haar liever kwijt dan rijk.
Juist zij blijkt een enorme goede gesprekspartner te zijn, een rots in de branding, een fantastische kanjer.
En daar mag ze best trots op zijn, overigens ben ik zeker trots op haar, het blijkt een enorme schat te zijn.

En ja als het moet, en ik zou er behoefte aan hebben, zou ik haar dag en nacht kunnen bellen, wie had dat durven dromen dat juist zij deze rol op zich zou nemen.
Astrid en ik zijn hier zelf ook verbaasd over, dat wij elkaar op dat vlak hebben gevonden.

Echt, ik kan het niet goed benadrukken, maar Astrid dank je wel lieverd, je bent een schat!

Astrid blijkt een hele goede gesprekspartner te zijn
Astrid blijkt een hele goede gesprekspartner te zijn

De reacties uit de omgeving

Kort na je overlijden ben ik kleding thuis gaan halen voor je, wat je aan wilde tijdens je uitvaart.
Het eerste wat ik die avond gedaan heb, is buuffie op de hoogte gebracht, die op dat moment Dave en Barbera in huis had.
Hoewel ze wisten dat je ziek was, zag je ook het verdriet bij hun in de ogen.

In de weken die volgde, kreeg ik vanuit de wijde omgeving elke keer weer de vraag, ” hoe is het met je vrouw?”
Ik kon maar een antwoord geven, ze is er niet meer, ze is overleden.
En het verbaasd me hoeveel mensen jij kon in de omgeving, en hoeveel mensen er tijdens je ziekbed niet voor je kaarsje hadden gebrand voor een betere afloop.

Verschillende mensen waarmee jij met je wekelijkse ronde een bakkie deed, begonnen spontaan te huilen, puur om het feit dat je er niet meer was.
En zelfs nu kom ik nog mensen tegen die zijdelings wat hebben gehoord, en aan mij de bevestiging vragen of jij er inderdaad niet meer bent.

Het meeste wat mij verbaasde is de basisschool waar onze kids jaren geleden op hebben gezeten.
Ter ere van jou heeft men daar ook een herdenking gehouden, een puntje wat mij enorm aan greep en letterlijk een traantje om heb gelaten.
Ook bij Pit010 waar jij een graag geziene gast was, en op dat moment de stage plek voor Samantha, heeft ruim een week de rouwkaart op de balie gestaan.
Het bewijst maar eens hoe betrokken en geliefd jij overal was, en nog veel belangrijker, hoe erg je gemist wordt.

Een jaar zonder jou

Een heel jaar zonder jou, geen arm meer om me heen, geen oppeppende woordjes, het vlees blijft tegenwoordig in de pan, gebak wordt er bijna niet meer gehaald om over de koekjes en chips maar te zwijgen.
Boodschappen doen is niet meer wat het geweest is, en elke keer als ik een rookworst bij de hema haal sta ik op het punt er twee te bestellen, voor mij en voor …. ja je zit in mijn systeem vastgeroest, wederom een moment van ik mis je.

En wat dacht je van die knuffels die je het liefst 24 uur non-stop wilde geven, de 1 miljard keer per dag zeggen dat je van me hield, nu wou ik dat je dat kon zeggen, ja dat mis ik echt wel.

Een jaar waarin je wekelijks in een willekeurig gesprek wel voorbij komt.
Het jaar waar onze beide dochters grote plannen hebben, en met groot bedoel ik ook echt groot.
En ja, als TeamPegels, roepen we onafhankelijk van elkaar ‘ ik mis je’, maar ook vrij regelmatig, wat missen we die pegeltje toch toch.

Ja, ik mis je, meer dan je ooit zou kunnen beseffen, er gaat geen dag voorbij dat ik even naar een foto van je kijk, je bril even vast houd.
Weet je lieve schat, ja ik mis je en diep in mijn hart blijf je altijd een plekje houden, love you, en ik mis je!

Ik mis je, wij samen zwanger van Kimberley
Ik mis je, wij samen zwanger van Kimberley