Hersentumoren Centrum heeft kleine belangrijke stappen gezet

Op vrijdag 20 Mei hadden we een gesprek op de afdeling Hersentumoren Centrum van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam, voor een tweede nagesprek.

Hersentumoren Centrum heeft ons doen verbazen

Op het moment dat Mirande ziek was, hebben we haar de belofte gedaan ons in te zetten voor een betere behandeling van deze patiënten, op verschillende vlakken.
En kort nadat Mirande was overleden hebben we een maand later een gesprek gevoerd met de neuroloog-oncoloog.
Tijdens dat gesprek zijn er een aantal punten op tafel gelegd waarvan wij het idee hadden dat dit veel beter kon.

Destijds was er afgesproken dat er nog een tweede gesprek zou volgen, echter gooide zoals bij zoveel afspraken corona roet in het eten.
Echter begin Mei van 2022 hebben we een afspraak gemaakt met het Hersentumoren Centrum voor het tweede gesprek, en die vond plaats op vrijdag 20 Mei.
En tijdens dit gesprek kwamen er een aantal zaken naar voren, dat ons deed verbazen.

Zichtbare kleine veranderingen zijn doorgevoerd

Op het moment dat de behandeling van Mirande werd gestart, werd je naar huis gestuurd met een visitekaartje van de behandelend arts.
Daar stond de naam op, en een telefoonnummer die je kon bereiken tijdens de kantooruren.

En hoewel hersentumoren zich niet houden aan kantooruren, had je buiten deze tijden weinig aan deze informatie, en was je aangewezen op de reguliere zorg waar men eigenlijk met de handen in het haar stonden.
Natuurlijk werd er binnen een redelijke tijd een dienstdoende arts gevonden die verder kon helpen, maar daar mee verstreek wel kostbare tijd, iets dat we in het eerste gesprek hadden aangegeven.

Dus één van de kleine veranderingen die het hersentumoren centrum hebben doorgevoerd is de informatievoorziening en hebben het aloude visitekaartje vervangen door een kaart met veel meer informatie.
Denk daarbij voor patiënten die een chemo behandeling hebben, die hebben een andere aanpak nodig dan mensen die geen chemo hebben.
Op de kaart hebben ze dat dus heel netjes verwerkt met de telefoonnummers voor zowel binnen als buiten de kantooruren.

Een hele grote stap vooruit voor de patiënten die dit op dit moment helaas ondergaan, maar ook voor de naasten die de patiënten bijstaan en begeleiden.
En dat is niet het enige, want ook de website is hier op aangepast met de nodige informatie, wat natuurlijk vele malen uitgebreider is.
Ja, de mensen van het Erasmus Medisch Centrum hebben een mooie stap gezet, en dan met name de mensen van het hersentumoren centrum..

Nog een hele belangrijke verandering, de mens!

Als we terug gaan naar 2019 dan waren de artsen heel erg gebrand op het bestrijden van de hersentumoren.
Logisch want daarvoor waren we ook destijds, maar vaak werd de persoon, ofwel de mens vergeten.
Denk aan het welzijn van de patiënten, maar ook de behandeling.

Heel belangrijk was de uitspraak dat de patiënt net zo belangrijk, al dan niet belangrijker is dan de tumoren zelf.
En door dat te erkennen zijn ze beter in staat om de behandeling meer inhoud te geven, en de kwaliteit van leven toch te verbeteren voor de patiënten.
En dat is toch in onze ogen een nog belangrijkere stap dan het vervangen van het visitekaartje, hoewel ook voor het hersentumoren centrum elke elke stap één is naar een verbetering.

Punten die nog kunnen worden aangepakt

Nu gaan veranderingen lang niet zo snel dan dat je zou willen, dus hebben we nog een paar punten op tafel gelegd, waarbij we de wens uitspreken dat ook dit verbeterd zal gaan worden.

Toen Mirande in het Maasstad ziekenhuis lag, moest ze voor onderzoek naar het Erasmus Medisch Centrum.
Om haar van Zuid naar Noord te krijgen en weer terug zou ze worden vervoerd door een ambulance.
Ons werd duidelijk gemaakt dat A1 ritten voorrang hadden, en dat is logisch want als er een ongeluk met gewonden is, of iemand met een hartstilstand dient deze ook die zorg te krijgen die men verdiend.

Nu was het in het geval van Mirande een ware hel, ze had een afspraak om 15:00 uur, dus zou er een ambulance om 14:00 uur komen.
Deze kwam echter pas om 15:45, te laat dus, gelukkig was men in het Erasmus Medisch centrum op de hoogte en werd de afspraak verzet naar 16:30.

De onderzoeken die ze had namen een klein uur in beslag, dus was het plan om rond 18:00 uur weer een ambulance te laten komen voor de retourrit.
Deze ambulance kwam pas rond 21:30 waardoor ze pas om 22:00 weer in het bed van het Maasstad ziekenhuis lag.

Achteraf gezien was er miscommunicatie tussen beide ziekenhuizen en de ambulance dienst die haar bij de retourrit waren vergeten.
En omdat men continue liep te hameren op kwaliteit van leven, zijn zulke dagen nu niet echt een van de betere dagen, het hersentumoren centrum gaat kijken of er in de communicatie verbeteringen kunnen worden doorgevoerd,.

Echter was ons in het maasstad ziekenhuis ten oren gekomen dat er voor zulke ritten ook ambulances van het rode kruis konden worden ingezet.
Dit hebben we dan nu ook in het hersentumoren centrum op tafel gelegd met het verzoek hier ook eens naar te kijken, men beloofde dit dan ook te doen.
En laten we hopen dat hier dan ook een positieve verandering aan kan worden gegeven.

Ook het wachten op de ambulance was nu niet echt om een huis over te schrijven, met enige moeite werd nog een bed voor haar gevonden op de afdeling waar ze wat kon rusten en eten.
Was ook daar de communicatie tussen de ziekenhuizen ook niet echt optimaal, hoewel het personeel van her Erasmus Medisch centrum hun uiterste best deden.

Terwijl Mirande en ik nog in het erasmus medisch centrum waren, kreeg Miranda (vriendin van Mirande en mijn steun en toeverlaat) de maaltijd van Mirande voorgeschoteld.
Voor Mirande zelf werden nog een aantal overgebleven boterhammen bij elkaar gesprokkeld en aan haar gegeven, zodat ze toch wat naar binnen kreeg.

Nu zult u bij het lezen wel denken, wat maakt dat wachten uit, best wel veel.
Want iemand die één of meerdere hersentumoren heeft, moet wel op tijd de medicijnen innemen, die op dat moment nog in het Maasstad ziekenhuis waren.
En probeer dan maar eens een ziekenhuis te overtuigen dat de patiënt nog in het hersentumoren centrum is, terwijl er net wel een maaltijd is afgenomen, maar wel de medicijnen nodig heeft.

Kortom, de communicatie tussen ziekenhuizen en een ambulance dienst kan aan alle kanten verbeterd worden, zodat er inderdaad een kwaliteit van leven ontstaat.
Want laten we eerlijk zijn, bijna een hele dag wachten in twee ziekenhuizen voor een onderzoek van bijna een uur, is natuurlijk van de zotte.

Laten we hopen voor de mensen die nu in die situatie zitten, het in de toekomst alleen maar kan verbeteren zodat men inderdaad kwaliteit van leven zal hebben, vanuit het hersentumorencentrum probeert men dit wel degelijk te verbeteren.

Maar we zijn er nog lang niet

En hoewel we nu een tweede gesprek hebben gehad, zullen we in de toekomst nog wel een aantal gesprekken plannen, want er kunnen nog wel een aantal dingen veranderen ofwel verbeteren.
Gelukkig staat men open voor deze gesprekken, en ziet men deze input vanuit ons als waardevol.

En natuurlijk zijn we niet de enige die z’n gesprek hebben en met deze verhalen komen, maar deze input is voor een ziekenhuis toch wel belangrijk om te voeren.
We blijven ons inzetten voor een verbetering van de zorg op die punten, en dus ideeën aandragen.
En uit naam van Mirande doen wij dat dan ook, zoals we haar hebben beloofd, en proberen wij het voor alle patiënten na haar te verbeteren, dit zullen we blijven doen samen met het hersentumoren centrum.

hersentumoren centrum
hersentumoren centrum

Ik mis je

Ik mis je, er gaat geen dag voorbij dat ik even naar een foto van je kijkt, een blik werp op je bril of je komt wel in een gesprek voor.

De afgelopen dagen heeft u de verhalen kunnen lezen van de mensen die de laatste maanden van Mirande’s leven bij haar zijn geweest, en mij tot grote steun waren.
Ook voor hun was deze tijd zwaar, en het verlies groot, voor mij aanleiding om aan hun te vragen om een jaar later een artikel te schrijven over hoe hun het afgelopen jaar hebben ervaren.
En dat hebben ze dan ook gedaan, en bij het lezen van die verhalen liepen met grote regelmaat de tranen over mijn wangen heen

Het ene verhaal aangrijpender, dan de andere, maar in elk verhaal zit enorm veel liefde voor die zelfde persoon, jij!
Vandaag op 2 November mijn verhaal, hoe ik het afgelopen jaar heb ervaren, een terug blik, zonder Mirande, leest u mee, en het heet, ik mis je?

Ik mis je elke dag

Ik mis je, nee niet het televisie programma van de E.O., maar de keiharde werkelijkheid waar ik in verkeer.
Want vandaag, 2 November is het alweer een jaar geleden dat je ons helaas heb moeten verlaten.
De dag dat je de strijd definitief verloor van een ziekte die onverslaanbaar is. een strijd die zo oneerlijk was.

Die dag staat in mijn geheugen gebrand, en we hebben je de belofte gedaan om je levende te houden, ook al ben je er niet meer.
Nu was het de bedoeling dat we dit zouden doen met TeamPegels, maar corona gooide roet in het eten.

Overigens ben ik blij dat jij de corona ellende niet hoeft mee te maken.
Een erg besmettelijke ziekte waar jij zo vatbaar voor zou zijn geweest, een ziekte wat er voor gezorgd zou hebben dat je mogelijk alleen had gestorven, zonder ons erbij, nee ik ben op dat punt er wel blij dat je dit bespaard is gebleven.
En we prijzen ons gelukkig dat we bij het moment van overlijden konden zijn, hard maar waar.

Het afgelopen jaar, met up’s en down’s

Een aantal weken voor je dood, hebben we het er nog over gehad, jij liggend in bed ik op de stoel naast je, de schulden en de doorgelopen schuldsanering waarbij zoveel is misgegaan.

Ik heb je plechtig beloofd om dat op te lossen, en ben dan ook in januari vol in de aanval gegaan tegen de bewindvoerder, met als resultaat dat er voor dit jaar alweer een derde bewindvoerder op zit.
En vandaag de dag zijn er verschillende ontwikkelingen op dat gebied, maar nog niet met de juiste afloop, hoewel dat niet lang op zich zal laten wachten.

Een moeilijke strijd, wat wederom door de corona voorlopig alleen op papier via de rechtbank wordt uitgevochten, met wisselende successen.
In een groot aantal dingen heb ik gewoon gelijk gekregen, en bestaan deze niet meer, begin dit jaar stroomde er zelfs geld terug, iets wat jij niet meer mag mee maken,helaas is je dat ontnomen.
Terwijl ook jij er voor heb geknokt om dat punt te bereiken, ja dat zijn van die momenten dat ik hard roep, ” ik mis je zo enorm”.
En ja dat zijn van die momenten dat ik jou arm om me heen mis.

Ik liggend op de helft van de rugleuning van de bank en de andere helft bij jou op bed hebben we toen je uitvaart besproken.
Hoe jij die wilde, wat jou wensen daar in waren, en lieve schat, zo is het ook gebeurd.
Je kleding, en ja zelfs je bergschoenen, tot in de puntjes zoals jij het wilde hebben we het uitgevoerd.
Je kinderen hebben dat nog bij je aangetrokken, zelf kon ik het niet, en dat wilde ik ook niet, want dat liet ik aan je eigen vlees en bloed over, je kids.

Mijn grote gekkie
Mijn grote gekkie

Zoals op de bovenstaande foto is te zien, de jurk had je speciaal voor je eigen uitvaart gekocht, en waarom.
Om je moeder nog eenmaal te laten zien, kijk ma, dit ben ik en daar doe je het maar mee, inclusief mijn bergschoenen!
Nee, het is exact uitgevoerd zoals jij het wenste.

Nou ja, op een dingetje na, het nummer Denk aan mij, van Rene Froger, jij vond het solo gedeelte niet zo mooi en wilde dat er uit hebben.
En weet je, ik heb dat er ingelaten, je weet ik ben geen fan van Rene Froger, maar wat een verschrikkelijk mooi, maar aangrijpend nummer is dat, als ik hem draai lopen de tranen gewoon over mijn wangen.
Het nummer staat nu standaard in mijn spotify playlist, had ik ook nooit durven dromen, en als ik het nummer weer hoor denk ik direct, ik mis je.

Overigens moeten we jou laatste wens nog uitvoeren, hoewel dit eigenlijk afgelopen voorjaar had moeten plaats vinden, is dit uitgesteld tot volgend voorjaar.
Nu maar hopen dat we geen nieuwe lockdown hebben in Nederland door corona.
Maar hoe je het ook went of keert, jou allerlaatste wens zal en moet vervuld gaan worden, dat heb je je beloofd, dat is jou wens, en dus mijn plicht naar jou.
Maar hoe je het ook bekijkt, je bent nog wel een jaartje langer bij me, hier in huis, ook al is het stil.

Maar het jaar is niet alleen kommer en kwel, gelukkig niet.
Zo heb ik prompt verloren een goede, en ook nog eens een leuke baan gevonden.
Oke het is wat onregelmatig met de tijden, maar veel reizen en dus lange dagen, maar ik heb het naar mijn zin, en dat is het belangrijkste op dit moment.
Ik weet zeker dat je daar boven toekijkt en trots op mij bent, heel trots.

Een keer had ik het moeilijk, toen ik in de nacht in Wolfheze stond, je weet wel bij het station waar we met de kinderen regelmatig kwamen, en waar jij en de kids op het terras ijsjes aten.
Hoewel ik het er op dat moment moeilijk mee had, straalde het ook iets van rust uit, een mooie herinnering?
Denkend aan ons, samen tijdens een boswandeling op die plekken waar we samen zo graag kwamen, onder andere in Wolfheze.

Jij tijdens een boswandeling in Wolfheze
Jij tijdens een boswandeling in Wolfheze

Maar elke keer als ik thuis kom, is het leeg, stil en verlaten, ongeacht het tijdstip of dagdeel.
En dat doet mij op zulke momenten beseffen hoe groot jou aanwezigheid was, en hoe extreem groot het gat is wat je heb achter gelaten vaak beseffend dat je er niet meer ben.

Onlangs was ik jarig, en natuurlijk hebben we dat gevierd.
Maar mijn verjaardag zal nooit meer het zelfde zijn, want weet je nog wat ik drie weken voor mijn verjaardag zei, niet ik krijg een kado, maar jij.
Ik wilde jou nog graag eenmaal mee nemen naar de manege, tijdens een training van Amy.
Die middag zou je met de stichting Ambulance wens worden gehaald en gebracht voor nog een maal een leuke middag.

Dit werd echter een enkele rit naar het palliatief centrum, voor de laatste keer verliet jij ons huis om nooit meer terug te komen, en dat op mijn verjaardag.
Nee, op mijn verjaardag was dat het eerste waar ik aan dacht, het was de laatste keer dat je hier nog aanwezig was.
Ook al had je op dat moment geen enkel besef meer, geen besef dat je nooit meer zou terug keren, geen besef meer dat je buurtjes een uitgeleide hebben gedaan, voor een laatste keer.
Het was de laatste keer dat iedereen je in levende lijve heeft gezien.

Onlangs was ik in gesprek met Astrid, en we zaten op de snapchat te kijken van Samantha.
Tot onze grote verbazing zag ik een filmpje voorbij komen op het moment dat jij voor de laatste keer het huis verlaten.
We hebben hem meerdere keren bekeken, beide met een brok in de keel.

Onze kinderen, ze gaan heel erg goed

Je heb een groot gat geslagen in ons gezinnetje, en hoewel ieder kind even een dip had na je overlijden hebben ze zich alle drie weten te herpakken.
Het een moeilijke en zware tijd, voor ons allen.

Kimberley

Ja, onze oudste, Kiimberley kort na je overlijden is ze door de corona haar werk kwijtgeraakt.
Maar zoals elke tegenslag, opende het ook voor haar nieuwe deuren, ze is weer naar school gegaan, om door te leren.
En dat deed mij persoonlijk enorm verbazen, maar dat gaf wel aan dat ze er niet stil bij ging zitten, maar door ging met haar leven.

En de wonderen waren de wereld nog niet uit, want ook na je overlijden heeft Kimberley ook haar relatie de wacht aangezegd.
Echter niet voor lang, want ook zij heeft een nieuwe vriend.
En nu weet jij als geen ander hoe ik met de vriendjes van mijn dochters ben omgegaan.
Wel maak je maar niet druk, want deze jongen is het voor haar, dit is een blijvertje.
Een jongen die openstaat voor haar wensen, een jongen die voor haar gaat, een jongen die onze oudste dochter echt verdiend.
Een jongen die haar respecteert zoals onze dochter is, niets meer, en niets minder.
Ja, jij had hele goede maatjes met hem geworden.

Om het verleden te verwerken is Kimberley begonnen met EMDR.
En eerlijk is eerlijk ik zie haar groeien, ons kleine meisje, je ziet ze een volwassen vrouw worden, een vrouw met veel potentie, een vrouw wat steeds meer op de moeder gaat lijken, vooral qua uiterlijk, maar ook in haar doen en laten.
Ook zij roept regelmatig, ma, ik mis je.

Pascal

Ook Pascal had even een hele kleine dip, maar wist ook deze te overwinnen.
Tegenwoordig heeft onze zoon een baan bij een van de grotere fietsen en scooter winkels van Rotterdam, Alblas.
Ja, daar kunnen we als ouders zeker trots op zijn, en niet zo beetje ook.
Hij werkt er keihard voor, en dat betaald zich uit in iemand die met de dag steeds meer zelfvertrouwen krijgt.
En wat dat betreft ben ik Dimitry daar enorm dank baar voor dat hij Pascal op sleeptouw heeft genomen.

Overigens heeft hij het erg naar zijn zin, in zijn appartementje, jammer dat je nooit de kans heb gehad om het te zien.
Hij heeft het leuk ingericht, en voelt zich er enorm thuis, zelfs zoveel dat hij de afspraken met z’n vader vergeet.
Hij zou alleen wat vaker langs moeten komen, maar dat is weer een ander verhaal.
Je zou trots zijn op die gozert, apetrots.

Samantha

Onze Samantha, nadat je er niet meer was, raakte Samantha haar stage kwijt (corona), door dat je ziek was had ze veel lesstof gemist, kortom ze zakte als een baksteen, voor haar dus een verloren jaar.
In overleg met haar mentor heeft ze besloten het jaar opnieuw te doen.

Ook dronk ze bijzonder veel, wat ik op dat moment erg zorgwekkend vond.
Ja ik heb zelfs zitten zoeken en zitten informeren voor ontwenningsklinieken om haar te laten opnemen, desnoods gedwongen.
Dat geeft wel aan hoe ik er over dacht, en hoe ver Samantha heen was.
Maar op een gegeven moment was daar Sharon, en kwam Samantha uit de kast, en maakte ze waar wat ze al een tijdje riep, ik val op meisjes / vrouwen.

En wat doet dit haar goed, geen drank meer voor Samantha, het verloren schooljaar doet ze over, en ze heeft weer een stage, wat ben ik toch blij met Sharon als schoondochter.
Wat heeft die toch een positieve invloed op onze dochter.
En mijn god, wat een lieve schoondochter is dat, ik weet zeker dat jij ze had omarmd en vertroeteld.

Sharon en Samantha
Sharon en Samantha

Miranda en haar gezin

Miranda, je hartsvriendin, ze heeft het er erg moeilijk mee.
Slaapt slecht, denkt enorm veel aan je, en als we samen in gesprek zijn, is de gespreksstof negen van de tien keer, Mirande, jij dus!
En het is ook aan haar te zien, ze ziet er vermoeid uit, droomt regelmatig over je en zoals ze zelf zegt barst ze soms gewoon in het huilen uit.
Ja, ik maak me oprecht zorgen om haar, en niet zo beetje ook, en natuurlijk zoals ik je beloofd heb, let ik ook op haar.
Regelmatig bel ik haar, soms met een smoesje, maar gewoon om te horen hoe het met haar is.
En aan haar stem kun je vaak horen dat ze het er moeilijk mee heeft, door haar verhaal aan te horen, en waar nodig wat bemoedigde woorden toe te spreken hoop ik dat ik haar wat kan helpen.

Maar ook vanaf dat front is er goed nieuws te melden, je grote vriend, Dylan heeft de stap naar zelfstandigheid gezet.
Oke, eerlijk is eerlijk er waren wat hobbels te nemen voor hem die niet echt gemakkelijk waren, maar toch.
Ja, hij heeft tegenwoordig een huisje hier in Rotterdam IJsselmonde.
Miranda en ik zijn het er over eens, als jij nog had geleefd, had je het huis van Dylan tot in de puntjes bijgehouden.
En we beide hadden we zoiets van ‘ die had elke dag bij Dylan gaan kijken’.
Ruimt hij wel op, eet hij wel goed, is de koelkast wel gevuld, kortom hij had gek van je geworden.

Ron en Roy

Hoewel vlak na je overlijden er gezondheidsproblemen op doken bij de moeder van Ron, kwam het er niet van om eens goede gesprekken te voeren.
De verwerking voor hem, over jou kwam dan ook pas in April.
Hier op de bank heeft hij tranen met tuiten zitten huilen, want het gehele gebeuren had best wel een grote inslag gehad op hem.
Eigenlijk had ik mijn verhaal toen bij hem moeten bepraten, echter waren de rollen omgedraaid, ja huize van der Steen is soms nog steeds maatschappelijk werk.

Gelukkig voor Ron zit er ook wat positiefs in het leven.
Zijn moeder is tegenwoordig woonachtig in een verzorgingstehuis waar ze alle zorg krijg die ze nodig heeft.
Maar het meest positieve voor hem is dat ook hij gaat verhuizen, en dat is voor hem een hele grote stap vooruit.

En wat dacht je van mijn grote kleine vriend, Roy.
Ook met hem heb ik meerdere malen gesproken over jou, hij had een groot aantal vragen, over jou als persoon, maar ook rond je ziekte.
Het enige wat ik kon doen was de antwoorden geven, en over jou vertellen.
Samen met Roy hebben we je op onze manier zeg maar herdacht.
En ik heb de indruk dat dit best wel geholpen heeft.

Jij en ons maatje weer samen

Weet je nog, als er in het verleden een probleem was, beprate we dat samen, zochten we naar een oplossing.
Kwamen we er niet uit, dan had ik er slapeloze nachten van, ik kwam uit bed, en ging dan een wandeling maken.
Tijdens die wandelingen nam ik altijd onze killer mee, hij werd uitgelaten en ik dacht dan na over een oplossing, die ik ook vaak vond.

Toen killer in 2018 kwam te overlijden viel er voor mij best wel een groot gat, ik had niemand meer om een nachtelijke wandeling te maken.
Een groot aantal keer heb ik het nog aan jou voorgesteld, maar jij wilde dat niet, tenminste niet in de nacht.
Dus dachten we samen aan oplossingen op de bank, of in bed, ja juist nu zijn het van die tijden dat ik deze tijden mis.

Enkele uren voor je dood sprak ik een aantal woorden tot je, waaronder ” het is goed schat, je heb je taak volbracht” en “lieve schat geef het op, laat het leven en ga, dan kun je killer uitlaten”.
Enkele minuten nadat je was overleden zijn we buiten een sigaretje gaan roken, en je geloof het niet, maar het begon te regenen, was je inderdaad killer aan het uitlaten?
Je weet, ik ben niet iemand die in geesten geloof, en of boven natuurlijke krachten, maar op dat moment begon ik toch echt wel te twijfelen.
Je bent weer samen met hem, zorg goed voor ons maatje.

Jij en ons maatje killer
Jij en ons maatje killer

Hulp uit onverwachte hoek

Toen jij kwam te overlijden brak de tijd aan van verwerken, en dat doet een ieder op zijn eigen manier.
De meest voorkomende manier is er om er over te praten, en dat was nog niet zo gemakkelijke opgave.
Gelukkig heb ik op dat punt een vriend en vriendin om me heen, maar de een woont in Schiedam, en de ander kreeg wat problemen met zijn moeder die in het ziekenhuis lag.
Dus van goede gesprekken kwam eigenlijk maar niets terecht.

En plots was daar hulp uit onverwachte hoek, Astrid je kent haar wel dat meisje wat vroeger niet mijn grootste vriendinnetje was, toen was ik haar liever kwijt dan rijk.
Juist zij blijkt een enorme goede gesprekspartner te zijn, een rots in de branding, een fantastische kanjer.
En daar mag ze best trots op zijn, overigens ben ik zeker trots op haar, het blijkt een enorme schat te zijn.

En ja als het moet, en ik zou er behoefte aan hebben, zou ik haar dag en nacht kunnen bellen, wie had dat durven dromen dat juist zij deze rol op zich zou nemen.
Astrid en ik zijn hier zelf ook verbaasd over, dat wij elkaar op dat vlak hebben gevonden.

Echt, ik kan het niet goed benadrukken, maar Astrid dank je wel lieverd, je bent een schat!

Astrid blijkt een hele goede gesprekspartner te zijn
Astrid blijkt een hele goede gesprekspartner te zijn

De reacties uit de omgeving

Kort na je overlijden ben ik kleding thuis gaan halen voor je, wat je aan wilde tijdens je uitvaart.
Het eerste wat ik die avond gedaan heb, is buuffie op de hoogte gebracht, die op dat moment Dave en Barbera in huis had.
Hoewel ze wisten dat je ziek was, zag je ook het verdriet bij hun in de ogen.

In de weken die volgde, kreeg ik vanuit de wijde omgeving elke keer weer de vraag, ” hoe is het met je vrouw?”
Ik kon maar een antwoord geven, ze is er niet meer, ze is overleden.
En het verbaasd me hoeveel mensen jij kon in de omgeving, en hoeveel mensen er tijdens je ziekbed niet voor je kaarsje hadden gebrand voor een betere afloop.

Verschillende mensen waarmee jij met je wekelijkse ronde een bakkie deed, begonnen spontaan te huilen, puur om het feit dat je er niet meer was.
En zelfs nu kom ik nog mensen tegen die zijdelings wat hebben gehoord, en aan mij de bevestiging vragen of jij er inderdaad niet meer bent.

Het meeste wat mij verbaasde is de basisschool waar onze kids jaren geleden op hebben gezeten.
Ter ere van jou heeft men daar ook een herdenking gehouden, een puntje wat mij enorm aan greep en letterlijk een traantje om heb gelaten.
Ook bij Pit010 waar jij een graag geziene gast was, en op dat moment de stage plek voor Samantha, heeft ruim een week de rouwkaart op de balie gestaan.
Het bewijst maar eens hoe betrokken en geliefd jij overal was, en nog veel belangrijker, hoe erg je gemist wordt.

Een jaar zonder jou

Een heel jaar zonder jou, geen arm meer om me heen, geen oppeppende woordjes, het vlees blijft tegenwoordig in de pan, gebak wordt er bijna niet meer gehaald om over de koekjes en chips maar te zwijgen.
Boodschappen doen is niet meer wat het geweest is, en elke keer als ik een rookworst bij de hema haal sta ik op het punt er twee te bestellen, voor mij en voor …. ja je zit in mijn systeem vastgeroest, wederom een moment van ik mis je.

En wat dacht je van die knuffels die je het liefst 24 uur non-stop wilde geven, de 1 miljard keer per dag zeggen dat je van me hield, nu wou ik dat je dat kon zeggen, ja dat mis ik echt wel.

Een jaar waarin je wekelijks in een willekeurig gesprek wel voorbij komt.
Het jaar waar onze beide dochters grote plannen hebben, en met groot bedoel ik ook echt groot.
En ja, als TeamPegels, roepen we onafhankelijk van elkaar ‘ ik mis je’, maar ook vrij regelmatig, wat missen we die pegeltje toch toch.

Ja, ik mis je, meer dan je ooit zou kunnen beseffen, er gaat geen dag voorbij dat ik even naar een foto van je kijk, je bril even vast houd.
Weet je lieve schat, ja ik mis je en diep in mijn hart blijf je altijd een plekje houden, love you, en ik mis je!

Ik mis je, wij samen zwanger van Kimberley
Ik mis je, wij samen zwanger van Kimberley

Lieve mama

Lieve mama, het gedicht van Kimberley op de uitvaart van haar moeder voorlas, toen al erg aangrijpend, nu we hem zo terug kunnen lezen is het..
Lees het zelf maar!

Lieve mama

Lieve mama,

Niets zal hier het zelfde meer zijn.
Jij zag de wereld door andere ogen en jij kreeg duidelijkheid.
Een wijsheid die jij niet kon ontkennen.

Alles wat we nooit kunnen zien tot we dit fragiele bestaan verlaten.
Dit was helaas de realiteit voor jou.
We zijn niet alleen, we zijn allemaal een.

Het kleinste stukje is zo groot als de natuur met onze beperkte tijd op deze aarde.

Dit geeft ons moeite om te begrijpen.
We zijn op alle manieren verbonden en zijn sterk als onze zwakste fragment.
We zijn kinderen van het licht.

Licht schept ons allemaal.
Het leven is zinvol.
Licht zal ons allemaal binden.

Het licht zal jou leiden naar veiligheid, door de poorten naar je broer, en grote oma waar ze je met open armen zullen ontvangen.
Dood is niet het laatste, de ziel overleeft ons allemaal.

Wees stil lieve mama.

Je bent thuis.

Het enige wat je nodig hebt is mijn liefde te voelen.
Zoek naar schoonheid en vind je kust.
Welterusten kus voor jou mama.
Mama de dood was helaas onvermijdelijk voor jou.

Maar dat zal de verband nooit verbreken wat er ook gebeurd.
Ik heb altijd van je gehouden en dat zal altijd zo blijven.
Je zal blijven voortleven in ons Pascal, Samantha en mij.
De dood is zwak en wij zijn sterk.

Onze liefde zal nooit verdwijnen ook na de dood.
Lieve Mama ik hou zielsveel van je.

ik hoop dat je me gaat spoken mijn deur staat voor je open.

Lieve mama
Lieve mama

2 November, een zwarte dag

Ik ben Samantha van der Steen, de jongste dochter van Anton van der Steen en de gemiste Mirande van der Steen – Pegels, 19 jaar oud en toen op 2 November me moeder overleed was ik 18 jaar.

2 November 2019

Mijn vader heeft gevraagd of Team Pegels een berichtje wilden opstellen over hoe we tegen het afgelopen jaar aan hebben gekeken.
Wat we van haar missen, welk gevoel we erbij hebben, hoe wij het jaar zijn doorgekomen en waar we nog regelmatig aan denken uit het verleden.

Maandag 2 November 2020 is het een jaar geleden dat de rollercoaster maanden voorbij waren.
Een jaar geleden dat er een grote leegte achter bleef voor de rest van mijn leven, een jaar geleden dat mijn hart werd gebroken.
Mijn geliefde moeder, zo jong, zo levend, verliet ons voorgoed en overleed..

Om precies te zijn heeft ze ons kwart over 5 met tranen rollend over onze ogen verlaten.
Iedereen waarvan ze hield om haar heen, me vader rechts aan het bed, Miranda naast me vader, me zus aan het eind van het bed, me broer aan de linkerkant van het bed en dan ik, haar kleine meisje.
Haar wensje, haar kleine muisje was de enige, als moederskindje die bij haar op bed lag, huilend naast haar met haar rechterhand vast.
Haar koude rechterhand ondanks alle dekens die ze op haar had liggen.

De ring van mijn moeder
De ring van mijn moeder

Vorig jaar zaterdag 2 November, heeft mijn moeder me verlaten, ik was gebroken.

Het afgelopen jaar was zeer moeilijk voor me, ik ben een week na de crematie gelijk weer door gegaan met me stage.
Me school en met werk.
Ik had een doel om me examenjaar te halen en me best te doen.
Ik had geen motivatie, ik nam vaak vrij of melde me ziek.
Stage liep mis, Corona kwam de hoek om en kreeg thuisles wat voor mij niet werkte, dus midden Corona heb ik gevraagd of ik mocht blijven zitten.
Nu zit ik fresh in een nieuw schooljaar, hoog waarschijnlijk zal ik in Februari klaar zijn omdat ik het versneld kan doen.

2 November de dag dat je ons verliet
2 November de dag dat je ons verliet

En nu wat ik aan haar mis..

Om eerlijk te zijn, de aandacht die ze altijd van me wou, de knuffels die ze altijd van me wou hebben.
De kusjes die ze altijd van me wou hebben.
Die mis ik zeker vooral omdat ik haar de laatste jaren heel erg van me afgeduwd heb en haar zelfs me kamer uit stuurde als ze me gewoon liefde wou geven.
Ergens heb ik er ook wel spijt van maar het is wat het is, de laatste maanden heb ik dat nog kunnen krijgen en daar ben ik blij mee.

Ook mis ik dat als ze deed lachen en ze stopte dat ik haar expres weer liet lachen omdat ze dan een grappige lach kreeg en tranen begon te krijgen. Ook mis ik haar slechte kook kunsten, want net als ik kunnen we niet koken of bakken.
Heb ik geërfd denk ik, ze had toetjes die in het schaaltje bleven zitten als je het omkiepte, brood wat plat was, gehaktballen die je door het raam kon gooien en dan het raam dat kapot zou gaan en niet de gehaktbal.

Het gevoel wat ik erbij heb..

Hier heb ik niet veel over te zeggen, het is super leeg, super stil, ben vaak alleen geweest, het heeft me onwijs veel pijn gedaan en nog steeds doet het pijn.
Afscheid nemen ben ik nog niet klaar voor, het een plek geven is er ook nog niet maar dat komt vanzelf allemaal wel met de tijd, het is nog vers.

Hoe ben ik het jaar door gekomen.

Dit is pas een rollercoaster geweest, een maand na het overlijden ben ik uit een relatie gestapt om op mezelf te focussen.
Ben gaan inzien dat het leven veelte kort is en dat we gewoon niet samen hoorden te zijn dus maakte er een eind aan.
Toen ben ik weer met oude vrienden gaan afspreken en die zag ik op een gegeven moment heel erg vaak.
En altijd was er drank, mijn weekenden bestonden uit drank, laat thuis komen aangeschoten of zelfs dronken.
Ook de avond voordat ik moest werken dronk ik.

Zodra Corona erbij kwam en ik geen school meer had, niet hoefde te werken en alles kon doen wat ik wou, liep het uit de hand.
De feest periode waarvan ik dacht dat het alleen maar drinken uit gezelligheid was, werd meer.
Had het gevoel dat ik geen lol kon hebben zonder drank, was onwijs vaak weg van de 7 dagen in een week was ik er soms 6/7 weg.
En alle dagen aan de drank.

Alle dagen aan de drank
Alle dagen aan de drank

Dit heeft geduurd vanaf begin December 2019 tot Juni 2020.
Een aardig lange tijd dus.
Tussen de mensen met wie ik toen omging en mij is niks meer, ik zie niemand meer wat beter is voor me.

Ik zie nog een iemand maar die is in een korte tijd me beste vriendin geworden en snapt mijn pijn, ze is er al die tijd voor me geweest en daar ben ik haar dankbaar om.
Er was een conflict ontstaan waardoor ik er niet meer kon of wil komen, daardoor ben ik gaan inzien waar ik mee bezig was en de mensen die me gewaarschuwd hebben en bezorgt waren gelijk hadden.
Ik zocht onbewust een uitweg, een slechte.
Maar nu is her 13 Oktober 2020 (op moment van schrijven) en ben sinds juni gestopt met drinken, alleen af en toe voor normale gezelligheid.

Mijn verjaardag

En het meest pijnlijke was mijn verjaardag, op mijn verjaardag 2 Mei was het een half jaar geleden.
Elke jaar zal dat zo blijven.
Ik ben om half 5 s’ochtends na het drinken en feesten en iedereen naar bed was, was ik in me eentje nog beneden aan het huilen van de pijn.

Huilen op mijn verjaardag, omdat jij er niet meer bent
Huilen op mijn verjaardag, omdat jij er niet meer bent

Iedereen is er voor me geweest maar er is wel een iemand die de grootste verandering in me leven heeft gemaakt, iemand die me op het juiste pad kreeg en me daar ook houd.
Iemand die er alles aan doet om me blij te maken en me zo te houden en ik geen domme dingen doe.

Een paar maanden geleden zat ik op een app waar ik iemand langs zag komen en wel moest toevoegen op social media, in dit geval op snapchat. Eerst een tijdje niet gepraat en uit het niets gingen we elke dag praten. Afspreken was lastig wegens Corona, maar eindelijk op 29 Mei ben ik naar Amsterdam gegaan om te meeten.
Super veel gepraat en totaal niet ongemakkelijk, zenuwachtig was ik eerst wel enorm.

Links mijn grootste liefde
Links mijn grootste liefde

Vervolgens 16 Juni weer afgesproken in Capelle aan den IJssel.
24 Juni reisde ik naar Lelystad om daar het weekend te blijven slapen, alles voelde goed aan, de klik was er, veel gelachen, veel gepraat.
Daarna nog vaker afgesproken en op 7 Juli wist ik het 100% zeker, Samantha heeft oprechte gevoelens gekregen.
En na een tijdje in onzekerheid gezeten te hebben, hoorde ik dat het ook wederzijds was.
9 Augustus kregen we een relatie.

Wat ik van mijn grote liefde heb gekregen
Wat ik van mijn grote liefde heb gekregen

Dit is niet zoals me vorige relaties, dit is met iemand die me leven heeft veranderd, op veel manieren.
Zorgt dat ik me best doe, geeft me liefde op een andere manier, maakt me voor het eerst weer oprecht gelukkig, accepteert me en doet onwijs veel moeite voor me.
Ik zeg dit niet snel maar voor mijn gevoel is dit iemand met wie ik mijzelf een toekomst zie opbouwen samen.

En de meeste zijn me allemaal gewend met en jongen but suprise, heb mijn oprechte gevoelens voor een speciaal meisje, mijn vriendin, Sharon. Iemand die me gelukkig maakt, me zelfs een kinderwens heeft gegeven omdat ik alles met haar voor me zie.
Misschien is het snel om te zeggen maar dit is iets speciaals.
En ik hou onwijs veel van haar en zou er alles aan doen om samen met haar te blijven.

Me and my lover
Me and my lover

Waar denk ik nog regelmatig aan..

Er is een ding waar ik het meest aan denk, de bruiloft dat was een moment dat ze weer gelukkig was, haar vriendin en mijn vader gelukkig konden maken.
Dat was voor mij een speciale da, maar 2 November een zwarte dag, de dag dat ik je verloor..

Lieve Mirande, DeDA 4ever

Lieve Mirande, is een stuk geschreven door haar hartsvriendin Miranda.
Een mooi, maar zeer gevoelig stuk, wat recht uit het hart is geschreven.

Lieve Mirande

Lieve Mirande,

Morgen, 2 November 2020, dan is het een jaar geleden dat je van ons weg moest.
Wat gaat de tijd snel, het voelt als gisteren.
Lieve vriendin, mijn maatje, mijn soulmate, mijn steun, mijn zus. 40 jaar lang hebben wij lief en leed met elkaar gedeeld.

Vroeger op school, waren we niet uit elkaar te slaan, later kwamen de vriendjes.
Samen wonen en kindjes.
Ondanks dat we druk waren met ons eigen gezin, bleven we vriendinnen.
Ik wist als ik je belde, dat je er altijd voor me was.
En ik voor jou. (Lees verder onder de foto)

Lieve Mirande
Lieve Mirande

Liggend in de hooiberg bij Tosca hebben we elkaar beloftes gedaan, voor de toekomst.
En nu is het mijn taak deze beloftes aan jou waar te maken.
En dat doe ik graag, al had ik veel liever, dat je nog hier was, en het zelf kon doen.

We waren zo close, wij hoefde niet te praten om de ander te begrijpen.
Nu nu een jaar na jou overlijden,…….ben ik leeg, bang, en zo verdrietig.
Zo als je gekscherend zei: Ik neem je met me mee, ik laat je niet los.
Ook de dood haalt ons niet uit elkaar.

En je hebt het gedaan ook.
Op het moment dat je stierf, nam je een deel van mij mee.
Het moment dat je stierf, zie ik elke nacht aan me voorbij gaan.
De machteloosheid en boosheid voel ik weer opkomen.
Ik kon je niet redden, ik kon je niet helpen.
Ik weet het, je wilt niet dat ik daar zo over denk, jij wil dat ik mijn leven leef, en een stuk voor jou. (Lees verder onder de foto)

Mirande en Amy
Mirande en Amy

En lieve Mirande dat probeer ik ook, maar het valt niet mee.
Vaak denk ik nog, oh, even Miran bellen, en dan komt die klap weer.
Ik probeer de mooie momenten, en dat zijn er heel veel voor me te houden. En te bedenken hoe blij, gelukkig, en trots je was.
Maar toch daarna bedenk ik me toch dat het zo oneerlijk is, dat jij maar een half leven mocht leven.

En denk ik terug aan vorig jaar.
Hoe je aan mij je moeilijke vragen stelde, hoe je je man en kinderen daarmee wilde sparen.
Hoe je keek toen je hoorde dat je leven voorbij was.
Hoe bang je eigenlijk was, en het niet wilde laten zien.
Hoe je naar me keek, toen je bijna niet meer kon praten, maar je ogen mij genoeg, meer dan genoeg vertelde.

Tatoo ter ere van DeDa
Tatoo ter ere van DeDa

Hoe blij je was dat ik bij je kwam slapen in de hospice.
En hoe je gilde en kreunde op je laatste ochtend, toen het echt niet meer ging.
Ik je voor de allerlaatste keer in je ogen keek, en ik je beloofde dat het de laatste pijn was die je ging voelen.
Dat het goed was, dat je mocht gaan.
Dat ik heel veel van je houd,en dat ik je nooit zou vergeten.
Dat ik goed voor de kinderen zou zorgen, en voor Anton.
Je je ogen sloot, om ze nooit meer open te doen.


Nu een jaar later, denk ik elke dag aan je, en regelmatig heb ik een flinke huilbui.
Maar ik moet je laten gaan.
Ik voel dat je bij me bent , je laat me niet alleen, en je kijkt op me neer.
Ik leef nu ONS leven, en ooit lieve Mirande, dan zien we elkaar weer.

Dan lopen we op de paden van de hemel, en wie weet leven we samen ons leven dan nog een keer, wat zou ik dat graag willen.


Voor altijd jou maatje
Miranda. DE en DA 4 ever.

De Da 4 Ever
De Da 4 Ever

De Kale richt zich tot Mirande

De Kale, al 20 jaar de huisvriend en lid van TeamPegels, ook hij is gevraagd om een woord te richten tot Mirande in aanloop naar 2 November.

De Kale lucht zijn hart, een persoonlijk woord

Toen Jij stierf , heb ik een stukje op facebook geschreven , en dat begon zo : Nooit meer ; Hey kale
Nooit meer ; Hey takketrol
Nooit meer ; uitbundig lachen om niets
Nooit meer ; vechten om de speklappen die van de bbq afkomen .

Ik zou zo graag nog onbedaarlijk lachen met jouw, maar jouw lach is verstompt en weg,
En daarmee ook een stukje van mijn lach.
Ik probeer die lach wel vast te houden,omdat jij dat zo zou willen.
In deze weken is het eigenlijk nog zwaarder, niet omdat jouw sterfdag er bijna is.
Wel om het feit dat het bijna halloween is, wat zou ik die takketrol graag nog eens zien.
Die rol was jouw op het lijf geschreven, zo vaak zag ik jouw veranderen van Mirande, naar die takketrol.
Jij was die takketrol.
Je ging zelfs vanuit Schiedam als takketrol met het ov naar IJsselmonde terug.

Het kon je echt niets schelen wat andere dachten of zeiden.
Jij was wie je was,puur, en echt, zonder al te veel poespas, het was jouw leven en jij was de enige die wist hoe je dat moest leven.
Jij was altijd je zelf,als je een rot bui had , dan stak je dat niet onder stoelen of banken, maar ook als je vrolijk was dan moest iedereen dat weten.

Toen ik je leerde kennen,wist ik eigenlijk niet wat ik van je moest denken, maar als de jaren verstreken,en ik je beter ging leren kennen,ging ik je steeds meer waarderen en jij zelfs van je houden.
Je veroverde een plaats in mijn hart en daar ga je niet meer uit.
Groot was de schok van je diagnose,die kwam aan als een moker slag,we gingen jouw verliezen.
Met een behoorlijke ploeg hebben we geprobeerd,om jouw laatste maanden zo leuk mogelijk te maken.

Naar de dierentuin met een rondleiding
Ppannenkoeken van Kim, film kijken met Pascal en naar weer een andere dierentuin met jouw hartsvriendin Miranda.
Maar het mooiste wat we voor jouw hebben kunnen doen, is trouwen met Anton.

Knetterhard hebben we daar aan gewerkt,en het is ons gelukt, mede door heel veel mensen die hun hart op de goede plaats hebben.
Dus Bruidsjurk, Bruidstaart, trouwen op de verjaardag van Miranda.
Wij moesten voor haar zingen, omdat jij dat wilde.
Als klap op de vuurpijl dan ook nog een persoonlijke boodschap voor Anton en jouw, van jouw grote idool; Rene Froger.
Jij genoot, ook al was het voor ons een dag met een dubbel gevoel.

Echt het laatste wat jij nog wilde , dat was de verjaardag van Anton halen, dat heb je ook gedaan, vraag alleen niet hoe.
Op de verjaardag van Anton ben jij opgenomen in het hospice, omdat het thuis echt niet meer ging .
In het hospice kwam voor jouw het einde heel snel
Het was voor jouw genoeg, je hebt gevochten als een leeuw, maar de koek was op.
Jij had dat gehaald wat je wilde halen en dat was voor jouw voldoende .
Ondanks het feit dat we je nog lang niet kwijt wilde, was het toch goed .
Voor jouw geen pijn meer, een lange lijdensweg is jouw bespaard gebleven.

We hadden je graag nog veel langer in ons midden willen hebben, helaas mocht dat geen waarheid zijn .
Wij moesten nu weer de draad op zien te pakken en proberen door te gaan met  leven, omdat jij niet zou willen dat we bij de pakken neer zouden gaan zitten .
Dat doen we dus ook niet, we gaan door met leven , we lachen , ja ook om jouw .
De herinneringen aan jouw geven rede genoeg om te lachen .
Het zijn vooral ook heel veel herineringen , je was relatief kort op deze aarde , maar wat heb jij veel indrukken en herinneringen achter gelaten .

Iedereen heeft zijn of haar  eigen herinering aan jouw en ook zijn of haar indruk .
Maar bij iedereen is één ding hetzelfde , namelijk de liefde die ze voor jouw voelen .
Ja , ik zeg bewust voelen , want dat verdwijnt namelijk nooit .
Als dat gevoel van liefde richting jouw , dan gaan we jouw vergeten , en dat zal nooit gaan gebeuren .
Als je vergeten bent dan ben je pas echt dood .

Tuurlijk komt er na een tijd van rouwen , een tijd van helen .
Iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier , helaas kon ik door omstandigheden  pas laat beginnen aan het rouw proces .
Ik zit er nog steeds in , maar het komt goed . Ik moet zeggen dat ik je wel enorm mis , gelukkig heb ik onze laatste foto samen .
We moesten samen op de foto , omdat we nu eindelijk hetzelfde kapsel hadden .
Deze foto is mij zo dierbaar , jij en ik en jij met een echte brede lach .
Als ik mijn jaar zou moeten omschrijven , dan zou ik zeggen “een hele heftige rollercoaster ” Eerst geen tijd om te rouwen , en toen de rouw eenmaal begon , kwam die ook als een mokerslag binnen .

Dat was het moment dat is besefte dat je echt weg was en dat je ook nooit meer terug zou komen .
Nooit meer lachen om niets , maar ook nooit meer gezellig kletsen .
Toch is het goed zo ,  waarom vraag je ? Gewoon omdat je een deel uit hebt gemaakt van mijn leven ; Gewoon omdat jij jezelf was ; Gewoon omdat je af en toe zo heerlijk kon zeiken; Gewoon omdat je klaar stond voor iedereen die een plekje had in jouw hart; Gewoon omdat je niet klaagde , ook al ging het even wat minder ging; Gewoon omdat jij Anton gelukkig maakte; Gewoon omdat je een rechtvaardige , soms wat strenge , maar bovenal een lieve moeder was voor je kids;  Gewoon omdat jij je ziekte dapper hebt gedragen; Gewoon omdat je tijdens je ziekbed , niet je humor verloor; Gewoon omdat ik een deel uit mocht maken van je leven;  Gewoon omdat jouw dood onze vriendschap overwint; Gewoon omdat we alles is gezegd wat we wilde zeggen; 

In deze wetenschap was het ook wel iets makkelijker om je te laten gaan , maar helemaal laten gaan dat nooit .
Onze foto krijgt een ere plek in mijn nieuwe huisje .
Een jaar is nu voorbij , ik mis je heel erg , maar elke nieuwe dag die aankomt , kan ik daar een beetje beter mee omgaan .
Het ga je goed , waar je ook bent . 

Let een beetje op Anton en de kids , ( maar dat doe je vast wel ) 
Dag lieverd , Tot ooit, De Kale

De Kale en Mirande
De Kale en Mirande