W.A. van der Steen

Alles wat mij bezig houd

Yvonne een eerbetoon aan jou

Het is dinsdag eind van de middag als ik word aangesproken via facebook met de vraag of ik even contact wilde opnemen, met Breukelen, nu sprak Yvonne mij vrij wel altijd zo aan, dus ik had zo iets van “nou dat kan wel wachten, dus anwtoorde ik het bericht terug “Vertel het eens”.
Niet veel later kreeg ik het bericht terug, “ik wil dit niet over facebook doen, bel me even”.

Maar voor ik een telefoon kon pakken verscheen er een foto van Yvonne online die ik tijdens haar huwelijksreis nog heb gemaakt.
Het eerste wat dan ook in mij opkwam was dan ook, “Ha wat leuk”, tot ik het bericht las wat er bij stond, Yvonne is niet meer, ze is overleden.
Met een brok in de keel, was deze foto 10 keer zoveel meer waard dan ik ooit had durven dromen, een moment van stilte viel in de kamer.

Heel vroeger toen Yvonne nog op de Vruchtentuin woonde, maakte we altijd een praatje, soms over het weer, dan weer over roze olifantjes, en dan weer over haar problemen die ze destijds had.
En waar nodig hielp ik haar, of stuurde ik haar door naar de andere kant van de Vruchtentuin naar Sjaan (beide hadden een luisterend oor).
Tussen alle problemen door die ze had, bleef ze altijd lachen, en was vrijwel altijd optimistisch, na een gesprek stapte ze altijd op d’r fietsje en vervolgde ze haar weg.

Na een paar jaar, vertelde ze vol trots in eens dat ze ging verhuizen, ze had een man leren kennen uit Breukelen.
Er viel op dat moment een gat, want mijn praatje op straat zocht het geluk elders.
Achteraf viel dat gat wel mee, want de gesprekken werden gewoon voort gezet via Hyves en later via Facebook.

En het geluk stond echt aan haar zijde, want in 2013 trouwde ze, mij werd door het bruidspaar gevraagd om de fotoś van deze dag te schieten, geen haar op mijn hoofd die dat zou laten schieten.
Als klap op de vuurpijl kwam ook de vraag of ik, maar ook Sjaan getuigen wilde zijn, ja beide stemde natuurlijk toe.
We hadden Yvonne nog nooit zo gelukkig gezien, ze straalde en was helemaal in haar element.

En nu, nu vallen onze gesprekken echt stil, geen vragen meer, geen grapjes meer, geen opmerkingen meer, geen mooie plaatjes meer, niets meer.

Nu wist Yvonne dat ik voor elke opmerking ze plaatste wel een leuke opmerking wist te plaatsen, ik werd door haar dan ook die mafkees genoemd uit IJsselmonde.
Als ze zelf dit bericht zou lezen, zou dan ook direct de opmerking van haar gekomen zijn in de trant van “hey mafkees moet dat nou, ach ja zo ben je”

Nu ben ik niet iemand die openlijk blogt bij het overlijden van een persoon, toch maakt deze mafkees een uitzondering, speciaal voor jou, omdat je het heeft verdiend, ja Yvonne een eerbetoon aan jou.
Maandag aanstaande zal ik mijn weblog dan ook op zwart zetten.

Lieve Yvonne, je bent helaas maar 48 jaar geworden, rust zacht kanjer, je bent altijd in gedachten hier in IJsselmonde.

Yvonne

Yvonne